Ik ben moe. Niet een beetje. Niet ‘drukke week gehad’-moe. Maar diep. Tot in mijn botten.Moe alsof alles vertraagt. Alsof mijn lijf uit gum bestaat en mijn hoofd van watten. Ik heb geslapen. Of in elk geval gelegen.Ik heb een pil genomen, want ‘dan kom je tot rust’.Maar ik werd wakker met lood in mijn […]
De vermoeidheid die niet overgaat Read More »
Zoals iedereen weet, is de zomer weer aangebroken. Wat daarbij hoort zijn warme dagen met plaknachten, maar ook wisselvallig weer. Hoe ga je daarmee om wanneer je gevoelig bent voor zowel temperatuurschommelingen als voor veranderingen in het algemeen? Zo hoort bij de ene dag een lange broek en bij de andere dag een korte. En
Wanneer de zomerperiode met al zijn warmte niet jou ding is. Read More »
We zouden gaan zwemmen.Zij had er zin in.Ik ook, want ik hou van water. Altijd al. Het is één van de weinige plekken waar mijn hoofd soms stilvalt, waar mijn lijf even zweeft in plaats van zwoegt. Maar er zit zoveel vóór dat moment van rust.Inpakken. Denken aan handdoeken, spullen, drinken. Naar het zwembad toe.
Ouder zijn met een lege batterij Read More »
Soms voel ik rouw.Niet om iemand anders, maar om wie ik zelf had kunnen zijn.Om het meisje dat nooit de kans kreeg om zichzelf te leren kennen vóór de schade kwam. Wat als ik eerder had geweten wat er met me aan de hand was?Wat als iemand me had verteld dat mijn brein gewoon anders
Rouw om het gemiste zelf Read More »
Een paar weken geleden ging ik met mijn beste vriend naar ComicCon. Deze keer was het in de Brabanthallen, lekker dichtbij, bijna letterlijk in mijn achtertuin. Ik was wel vaker op ComicCon geweest, maar dan in de Jaarbeurs in Utrecht. Deze locatie was nieuw voor mij. En achteraf maar goed ook dat het zo dichtbij
De prijs van plezier Read More »
Er komt een uitje aan. De Efteling. Iets leuks. Iets waar ik me normaal op zou verheugen.Maar deze keer voelt het niet als voorpret. Deze keer begint mijn lijf al ‘nee’ te roepen voordat we überhaupt gegaan zijn. Eerst was het het bericht dat er geen scootmobiels meer beschikbaar zijn.Pats. Paniek.Want een hele dag lopen
Als willen botst op grenzen Read More »
Ik heb iets verloren wat voor mij waardevol was. Geen mens, geen dier. Een plek. Een digitale plek.Een huis dat ik met liefde en geduld had gebouwd in Minecraft. Mijn eigen ranch, met een stal, een tuin, weilanden. Maar vooral: een huis waar ik trots op was. Het voelde af. Het voelde als iets van
Als een spel je breekt Read More »
Soms voelt het alsof ik met één voet op het gaspedaal sta, en de ander op de rem.Mijn hoofd bruist van ideeën. Mijn hart weet wat ik wil. Maar mijn lijf… dat zegt iets anders. Ik zou zó graag meer doen. Elke dag lotgenotenmomenten begeleiden. Eén-op-één gesprekken voeren. Mensen helpen, luisteren, ondersteunen. Gewoon, aanwezig zijn,
Als willen niet meer gelijk staat aan kunnen Read More »
Ik ben met iets leuks bezig. Iets waar ik echt blij van word.Voor een groep mede-autisten ga ik een Dungeons & Dragons one-shot begeleiden. Live, aan tafel, met dobbelstenen, karaktersheets en snacks. Geen scherm ertussen. Gewoon met elkaar in dezelfde ruimte een avontuur beleven. En het mooiste is: het speelt zich af in mijn eigen
Ik had twee dagen buikpijn voordat het gesprek überhaupt plaatsvond. Niet overdreven. Gewoon feit. Alles in mijn lijf stond strak van de spanning. Van het wachten, van het ‘wat als’, van het niet weten wat er gevraagd zou worden of hoe ik me zou moeten verwoorden. Ik sliep nauwelijks. Werd misselijk wakker. Voor een telefoontje
Administratie en andere monsters Read More »
Morgen heb ik een belangrijk telefoongesprek.Een kans en adviesgesprek over de urgentie.Zo’n gesprek waarvan je weet dat het gevolgen kan hebben. Voor je leven. Je toekomst.En het is telefonisch. Tuurlijk. Want waarom zou je iemand die moeite heeft met communiceren, met onzekerheid, met prikkels en plotseling schakelen… laten communiceren via de moeilijkste vorm die er
“Je kunt toch gewoon even bellen?” Read More »
Er zijn dagen waarop ik alles voel.En dagen waarop ik niets voel.En het gekke is: ze lijken op elkaar.In beide gevallen sta ik daar, in dezelfde kamer, met hetzelfde lijf, en denk ik: “Wat moet ik hiermee?” Als ik alles voel, is het alsof mijn huid geen filter meer heeft. Een toon. Een blik. Een
