Ik ben moe.
Niet een beetje. Niet ‘drukke week gehad’-moe. Maar diep. Tot in mijn botten.
Moe alsof alles vertraagt. Alsof mijn lijf uit gum bestaat en mijn hoofd van watten.
Ik heb geslapen. Of in elk geval gelegen.
Ik heb een pil genomen, want ‘dan kom je tot rust’.
Maar ik werd wakker met lood in mijn ledematen en mist in mijn hoofd.
En dan moet het nog beginnen.
Er is geen ruimte. Geen marge. Geen reserve.
Alleen drempels.
Voor simpele dingen.
Douchen. Tandenpoetsen. Iets uit de koelkast pakken.
Alles voelt alsof ik eerst een berg moet beklimmen voordat ik überhaupt mag nadenken over de volgende stap.
En bovenop die vermoeidheid ligt nog iets anders.
Zwaarder. Stroperiger.
Depressie.
Een wolk die niet alleen het lijf, maar ook het hoofd verduistert.
Niet alleen futloos maakt, maar ook leeg.
Ik wil dingen. Ik weet dat ik dingen leuk vind.
Maar ik voel het niet meer.
Het komt niet binnen.
En dat is misschien nog wel het moeilijkst:
Dat de dingen die ooit energie gaven, nu alleen nog schuldgevoel opleveren.
Omdat ik ze niet kan.
Of omdat ik weet dat ik straks tóch weer crash.
Dat ik een paar uur ‘leuk’ misschien moet betalen met dagen uitgeput zijn.
En dat frustreert.
Want ik heb die dingen juist nodig.
De spark. Iets positiefs. Iets dat me optilt uit de grijze brei.
Maar als alles ‘meh’ voelt, als niets blijft plakken,
dan voelt zelfs hoop zinloos.
En toch ga ik soms wél.
Tegen beter weten in. Omdat ik het nodig heb. Omdat ik even wil voelen dat ik leef.
Twee uur op ComicCon met mijn beste vriend, bijvoorbeeld.
Glimlachend. Kijken naar andere nerds. Even in een wereld waar ik wél pas.
En ja, dan betaal ik daarna de prijs.
Dan stort ik dubbel in. Heb ik misschien een week nodig om weer een beetje bij te komen.
Maar soms is het dat waard.
Omdat ik dan in elk geval íets gevoeld heb.
Omdat het even echt was. En van mij.
Ik leer steeds beter om daarin mild te zijn voor mezelf.
Dat lukt niet altijd.
Soms ben ik vooral boos. Verdrietig.
Dat ik zo moet rekenen, balanceren, afwegen.
Dat zelfs fijne dingen risico’s zijn.
Maar ik probeer vriendelijk te blijven.
Te erkennen dat het is wat het is.
Niet als opgave. Maar als waarheid.
Zelfzorg is niet altijd yoga of journaling.
Soms is het: de dag niet afstraffen omdat hij anders liep dan je wilde.
Soms is het: kiezen voor een kort moment van licht, ook als het daarna donker wordt.
Ik voel me vaak tekortschieten.
Maar misschien… geef ik wel alles wat ik heb.
En misschien is dat, hoe weinig het ook voelt, vandaag genoeg.
