Sinds een paar dagen slik ik nieuwe medicatie. Mijn antidepressiva zijn verhoogd, en ik heb mirtazapine gekregen om beter te slapen. Een half tabletje van 15 mg per nacht.
De eerste nachten werkte het perfect. Ik sliep als een blok. Alleen… overdag was ik óók een blok. Duf, traag, alsof mijn lijf nog niet doorhad dat het wakker moest worden.
Dat trok gelukkig weg na een paar dagen. Alleen, met het verdwijnen van de sufheid verdween ook de werking op mijn slaap.
Alsof mijn lijf zei: “Leuk geprobeerd, maar dit ken ik nu wel.”
En dat komt me akelig bekend voor.
Want bij quetiapine was het precies hetzelfde. Dat werkte alleen als ik het maximaal twee à drie keer per week gebruikte, met minimaal één dag ertussen. Zodra ik het dagelijks slikte, werkte het niet meer.
Volgens mijn psychiater, een fijne man die echt meedenkt en luistert, komt dat bij deze medicatie eigenlijk bijna nooit voor.
Hij zei het ook niet afwijzend, meer verbaasd.
Alsof hij dacht: “Huh, interessant. Jouw lijf lijkt net weer anders te reageren dan ik gewend ben.”
En dat is niet de eerste keer. Niet bij deze medicatie, en niet bij mij.
Mijn lijf doet het anders
Ik begin er steeds meer aan te wennen: mijn lijf is niet gemiddeld.
Dat geldt voor hoe ik prikkels verwerk.
Voor hoe ik emoties voel.
Voor hoe ik functioneer onder druk.
En blijkbaar ook voor hoe ik op medicatie reageer.
Het is lastig uit te leggen, vooral als je tegen artsen aanloopt die in hokjes denken. Die uitgaan van gemiddelden, standaarddoseringen, voorspelbare effecten.
Maar wat als jouw zenuwstelsel niet gemiddeld is?
Mensen met autisme, ADHD, ADD, neurodivergente mensen, reageren vaak anders op medicatie. Niet omdat we moeilijk doen. Maar omdat ons systeem anders werkt.
Soms heftiger. Soms vlakker. Soms helemaal niet.
En soms alleen onder héél specifieke voorwaarden.
Klachten met meerdere lagen
Daar komt bij: onze klachten zijn vaak gelaagd.
Wat eruitziet als een depressie, kan óók voortkomen uit:
- chronische overprikkeling
- traumatische ervaringen
- jarenlang aanpassen en maskeren
- slapeloosheid, uitputting, zingeving
En vaak is het niet óf-óf. Het is én-én-én.
Dat maakt het behandelen complexer, maar ook eerlijker.
Mijn psychiater benoemde dat gelukkig ook zelf:
“Het is niet alleen depressie. Het komt vanuit meerdere kanten. Dus we moeten goed kijken wat waarvan komt en wat werkt.”
Dat gaf vertrouwen. Want er is niets frustrerender dan als iemand zegt: “Je bent depressief, dus hier heb je een pilletje.”
En dat dan vervolgens níet werkt.
En jij je afvraagt of het aan jou ligt.
De kracht van een meedenkende behandelaar
Wat een wereld van verschil maakt, is iemand die naast je gaat staan.
Die niet schrikt van je verhaal.
Die niet meteen een vaste route wil volgen, maar zegt:
“We hebben meerdere richtingen. Laten we samen kijken wat past.”
Dat geeft lucht. Dat geeft regie.
En dat haalt het oordeel eraf als iets niet werkt.
Dan wordt ‘dit helpt niet’ geen mislukking, maar informatie.
Dan voelt het niet meer alsof jij weer de uitzondering bent, maar alsof jouw lijf serieus genomen wordt zoals het is.
Voor wie dit leest en zich herkent
Misschien zit jij ook midden in zo’n zoektocht.
Misschien ben je bang om wéér iets nieuws te proberen.
Misschien heb je al vaker gehoord dat jouw reactie ‘niet voorkomt’, en voelde je je daardoor raar, lastig of onbegrepen.
Laat me dit zeggen, tegen jou én tegen mezelf:
Het ligt niet aan jou.
Jouw lijf is niet kapot.
Je hoofd werkt niet verkeerd.
Het is alleen anders bedraad.
En dat vraagt om iets wat helaas nog steeds niet vanzelfsprekend is:
Maatwerk. Geduld. En echt luisteren.
Tot slot
Ik weet niet of deze nieuwe combinatie voor mij gaat werken.
Misschien is het tijdelijk. Misschien hebben we iets te pakken wat helpt.
Maar voor nu is dit mijn tussenstand.
En ik deel ‘m niet omdat ik het antwoord heb.
Ik deel het omdat er meer mensen zijn zoals ik.
Die in het grijze gebied vallen.
Die niet in het protocol passen.
Die een beetje anders werken.
En die, net als ik, zoeken naar iets wat wel past.
Want dat bestaat. Echt.
