Ik had twee dagen buikpijn voordat het gesprek überhaupt plaatsvond. Niet overdreven. Gewoon feit. Alles in mijn lijf stond strak van de spanning. Van het wachten, van het ‘wat als’, van het niet weten wat er gevraagd zou worden of hoe ik me zou moeten verwoorden. Ik sliep nauwelijks. Werd misselijk wakker. Voor een telefoontje van twintig minuten.
Want het ging “alleen maar” om het kans- en adviesgesprek voor urgentie.
Een gesprek dat te laat begon. Dat ineens toch op een ander tijdstip gepland bleek te staan in haar agenda. En daar zat ik dan. Met een hoofd vol angst en een lijf dat al op standje overleven stond. Klaar voor een gesprek dat maar niet kwam. En toen het kwam, viel het niet tegen. Mijn begeleider Manon was erbij. Ik kon vertellen hoe zwaar het is, hoe klein de ruimte waarin ik samen met mijn dochter leef, hoe weinig rust we vinden, laat staan herstellen. Het advies? Leg de nadruk op gezondheid. Op wat deze situatie met ons doet.
Dus nu moet ik verder.
Nu begint het andere monster: de administratie.
Een lijst met documenten. Huurcontract. Echtscheidingsconvenant. Motivatiebrief herschrijven. Kijken of alles klopt. Niks vergeten. Geen fouten maken. En dat alles met een hoofd dat al vol zit, een lijf dat nog napuft van paniek, en een stapel papieren die letterlijk ergens in een la ligt. Waar precies? Geen idee. Zoek het maar uit. ADD-hoofd aan, overprikkeling in de startblokken.
Het voelt alsof alles wat ik nog moet doen, boven me hangt. Groter wordt. Zwaarder wordt. Alsof elke papieren verplichting zegt: “Je moet nu. En je mag niet falen.”
Mijn begeleider zag het kaarsje uitgaan toen ik ophing. Ze ging eerder weg zodat ik kon rusten. Maar ik durfde niet te slapen. Bang dat ik mijn dochter te laat zou ophalen. Angst, die diep zit. Niet eens logisch, maar allesbeheersend. Uiteindelijk lukte het me later toen ze uit school was toch om even te slapen. Twee uur. Genoeg om adem te halen, niet genoeg om op te laden.
Vanavond geef ik een lotgenotenavond. Het thema? Overprikkeling. Bijna ironisch.
Want dit is het.
Misschien niet het perfecte moment.
Maar misschien ook juist wel.
Want dit is het echte verhaal. Dit is wat velen van ons kennen.
Functioneren onder spanning.
Overleven in systemen die niet gebouwd zijn voor breinen zoals de mijne.
Overprikkeling op papier. In gesprekken. In systemen. In verwachtingen.
En nog steeds proberen we door te gaan.
Omdat we geen keus hebben.
