Ik heb iets verloren wat voor mij waardevol was. Geen mens, geen dier. Een plek. Een digitale plek.
Een huis dat ik met liefde en geduld had gebouwd in Minecraft. Mijn eigen ranch, met een stal, een tuin, weilanden. Maar vooral: een huis waar ik trots op was. Het voelde af. Het voelde als iets van mij.
En toen ging het mis.
Ik probeerde iets op te lossen op de server. Een technische fout, een blokkade voor een vriend, iets dat ik netjes wilde maken. Maar in die poging delete ik per ongeluk de helft van mijn eiland.
Het huis. Weg. En erger nog: geen backup. Geen manier om het terug te halen. Alleen nog wat restjes grasland. Een stal zonder hart.
Ik kreeg er instant hoofdpijn van. En wilde alleen nog maar huilen.
Niet omdat ik niet tegen tegenslag kan. Maar omdat dit het druppeltje was in een al overvol glas.
Want dat is wat mensen vaak niet zien: hoe klein verlies groot kan voelen, als je hoofd al dagelijks overuren draait. Als je systeem weinig ruimte over heeft. Als een spel méér is dan alleen maar spel, omdat het juist een stukje rust, controle of trots biedt in een wereld die vaak onveilig voelt.
Wat ik merkte:
- Ik durfde het spel niet meer op te starten
- Ik voelde weerstand, verdriet, schuld
- En tegelijk schaamte dat het me zó raakte
Voor de buitenwereld is het soms niet zichtbaar. Maar in mij kan het razendsnel gaan.
Er is een moment waarop alles te veel wordt. Prikkels, emoties, stress, verwarring. En dan komt het: de error.
Een soort kortsluiting in mijn hoofd. Gedachten die vastlopen. Een gevoel van paniek. Dingen die niet meer binnenkomen zoals ze moeten.
Als ik dat punt voorbijga, gebeurt er één van twee dingen.
Soms ontplof ik, een meltdown. Dan komt alles eruit. Tranen, frustratie, misschien zelfs geschreeuw. Alles is naar buiten gericht. Het is heftig, rauw, zichtbaar. En tegelijk is het geen keuze. Het is overleven.
Andere keren sluit ik juist helemaal af, een shutdown.
Dan ga ik naar binnen. Trek me terug. Lijk misschien kalm of stil. Maar vanbinnen is het chaos. Alles blokkeert. Mijn hoofd doet niet meer mee. Woorden verdwijnen.
De drempel om te praten wordt zó hoog dat het voelt alsof ik niet eens kán spreken. Niet omdat mijn mond niet werkt, maar omdat alles in mij vastzit.
Het lijkt misschien rustig, maar het is verstikkend.
Wat eraan voorafgaat is vaak subtiel: een reeks errors. Kleine momentjes waarop iets niet lukt, iets niet klopt, of ik ergens niet bij kan met mijn hoofd. En ik wil wel — maar het lukt gewoon niet meer.
Omdat deze dingen verteld moeten worden. Omdat neurodivergente mensen anders verwerken. Dieper voelen.
Omdat shutdowns geen zwakte zijn, maar overlevingsreacties.
En omdat we moeten stoppen met dingen “klein maken” die voor iemand groot zijn.
Misschien bouw ik het huis ooit opnieuw. Misschien in spiegelbeeld. Misschien niet.
Voor nu geef ik mezelf de tijd om het even niet te hoeven.
Om het verlies te voelen.
Zonder oordeel.
