Gastblog: Het antwoord dat ik niet zocht

Ik? Hoogbegaafd? Ik kan me daar totaal niets bij voorstellen. Als kleuter speelde ik geen Chopin. In de brugklas deed ik er geen universitaire studie naast. Bij wiskunde ben ik het spoor bijster geraakt toen het alfabet mee ging doen. School was sowieso geen succes. Mijn eerste rapport op het voortgezet onderwijs was mogelijk het beste van alle brugklassers. VWO, met twee vingers in de neus. Mijn eerste diploma was echter MAVO. Hoe kon ik dan hoogbegaafd zijn?

Toch vertelden twee mensen mij dat ik dit was. Ze vroegen me niet eens of dit zo kon zijn, maar deelden het me gewoon mee. Ik was opnieuw vastgelopen in mijn werk. Ik merkte dat ik de knop tussen werk en privé niet meer om kon zetten. Ik was niet de echtgenoot en vader die ik wilde zijn.

Als een soort noodkreet had ik me op Facebook, friends only, afgevraagd wat er toch mis met me was. Waar dat vrolijke, slimme jongetje van de basisschool gebleven was. Dat jongetje dat het mooi vond dat meester Henkel me extra opdrachten meegaf over iets dat ik interessant vond. In de klas keek ik meestal uit het raam.

De middelbare school was een drama. Uiteindelijk heb ik toch nog mijn HAVO-diploma gehaald. Ik koos een HBO-studie die zo breed was dat die me niet snel zou vervelen. In de eerste maand van de studie ontmoette ik een leuke studente waarmee ik verkering kreeg. Ze deed een andere opleiding en vroeg me soms of ik niet moest leren, zoals mijn klasgenoten. Maar het proefwerk was pas overmorgen, dus dat kon nog wel. Ineens was ik afgestudeerd. We trouwden, ik moest nog in dienst en ging daarna aan het werk.

In elke baan of functie was ik redelijk snel uitgekeken. Ik vertrok als ik de ergernis niet meer op kon brengen. Altijd was er gedoe, vond men mij lastig of ingewikkeld. Ik ergerde me eraan dat anderen logische dingen niet snapten. Ik verveelde me als ik op anderen moest wachten terwijl ik al veel verder was. Het vrat aan mij. De vraag in mijn hoofd werd steeds meer wat er mis met mij was. Tot ik die op Facebook stelde.

En nu vertelden twee mensen onafhankelijk van elkaar me dat ik hoogbegaafd was. Eén deed er een linkje bij. Ik moest me daar maar eens in gaan lezen. Ik downloadde een gratis e-book over hoogbegaafdheid. Bij het lezen ervan was ik stomverbaasd. Hoe kon iemand die mij niet kende een boek schrijven dat voor 95% over mij ging? Ineens vielen alle puzzelstukjes in mijn hoofd op hun plek. Er viel ook meteen een zware last van mijn schouders. Er was dus niks mis met mij. Ik was gewoon “anders bedraad”.

Ik hoorde blijkbaar bij de 2 à 3 procent van de populatie met een IQ hoger dan 130, al is hoogbegaafdheid veel meer dan een score op intelligentie. Het is onder andere snel en conceptueel denken, de drang om dingen te ontwikkelen en verbeteren, een sterk rechtvaardigheidsgevoel, enorme interesse in bepaalde onderwerpen en totaal geen interesse in andere, of in dingen waarvan je het nut niet inziet.

Ik vond interessante YouTube-filmpjes waarvan bepaalde stukjes me pijn deden door hun herkenbaarheid. In het boek “Meer dan intelligent” had ik bij elk hoofdstuk mijn eigen voorbeelden. Ik ging mee met HB-wandelingen. Eindelijk waren er mensen die niet raar opkeken als ik mijn verhaal vertelde, en ik herkende mezelf in hen. Ik was niet alleen. Ook dat heeft me erg goed gedaan.

Ik voel het nu als een soort missie om de bekendheid over hoogbegaafdheid te vergroten omdat ik daarmee anderen kan helpen. Wat als ik zelf eerder de kenmerken van hoogbegaafdheid had gekend in plaats van te denken aan Einstein, Mozart, Hawking en dat soort mensen?

Ik werd gevonden door de redactie van De Publieke Tribune op Radio 1. Een paar dagen na de uitzending werd ik gebeld door een kennis van vroeger. Hij had mijn stem op de radio herkend en was gaan luisteren. Ineens waren er bij hem allemaal kwartjes gevallen.

Daar doe ik het voor.

Daarom ook dit blogje voor Neurodivers Denken.

Ik heb vaak gezegd dat ik niemand hoogbegaafdheid toewens. Inmiddels begin ik daar anders over te denken. Daar zal ik een andere keer iets over vertellen.

Hank