Er komt een uitje aan. De Efteling. Iets leuks. Iets waar ik me normaal op zou verheugen.
Maar deze keer voelt het niet als voorpret. Deze keer begint mijn lijf al ‘nee’ te roepen voordat we überhaupt gegaan zijn.
Eerst was het het bericht dat er geen scootmobiels meer beschikbaar zijn.
Pats. Paniek.
Want een hele dag lopen in zo’n groot park, dat red ik momenteel niet. Zelfs op een goede dag niet.
Mijn vriend probeert het te begrijpen. Hij ziet dat het niet haalbaar is, ook al vindt hij het jammer.
Hij stelde voor dat ik met mijn eigen auto ga, zodat ik weg kan als het niet meer gaat. Dat hielp even. De paniek zakte een stukje. Ik voelde weer even ruimte. Misschien lukt het zo wél. Misschien, als ik me goed voorbereid…
En dan komt het volgende bericht:
29 graden.
Hitte.
En ik weet meteen: dit gaat het kantelpunt zijn.
Want ik ga heel slecht op warmte. Niet een beetje “niet lekker”, nee, echt niet functioneren. Mijn energie verdampt. Mijn hoofd wordt watten. Mijn lijf blokkeert.
Paniek terug. Volledig.
Niet alleen omdat het zwaar wordt, maar omdat ik diep vanbinnen al wéét: dit gaat niet.
En dat breekt mijn hart. Want ik wil wél. Ik wil zó graag mee. Ik wil erbij zijn, deel uitmaken van de herinnering.
Maar willen is niet genoeg, als je lijf al op voorhand roept dat het teveel is.
Mijn hoofd is goed in beredeneren.
Ik kan precies uitleggen waarom het te veel is, waarom het geen goed idee is om mee te gaan. Ik heb het zelfs besproken met mijn coach.
Mijn vriend probeert het te begrijpen. Hij bedoelt het liefdevol. Hij ziet mijn worsteling en probeert ruimte te maken binnen iets wat eigenlijk al te groot voelt.
Maar toch blijft dat stemmetje in mijn hoofd.
Dat fluistert dat ik ze in de steek laat.
Dat ze het nu met z’n vijven moeten doen.
Dat het niet eerlijk voelt om thuis te blijven terwijl zij herinneringen maken.
En dat is misschien nog wel het pijnlijkst van alles:
Dat ik alles snap, alles logisch kan onderbouwen, en dat het alsnog voelt alsof ik faal.
Hoogfunctionerend, noemen ze dat dan. Ik vind het een rot woord.
Alsof je prima functioneert, zolang je niet omvalt.
Maar niemand ziet hoe dicht je elke dag bij dat randje leeft.
Hoogfunctionerend is een woord voor de buitenwereld.
Een etiket dat zegt: “Ze redt zich wel.”
Maar het laat niet zien wat het kost. Niet wat er onder dat oppervlak leeft.
De paniek. De vermoeidheid. De constante rekensom in mijn hoofd over wat wel en niet gaat.
Het gevecht tussen verstand en gevoel, tussen willen en kunnen.
Op een goede dag is zo’n uitje al bijna onmogelijk.
Nu, met de warmte, zonder hulpmiddel, terwijl mijn lijf nog napijnt van een paar uurtjes eerder deze week… is het gewoon niet te doen.
En dat voelt niet als een stoornis. Niet als autisme of ADHD.
Dat voelt als een beperking.
Eentje die keihard zegt: “Tot hier. En geen stap verder.”
Maar dat is het lastige van leven met grenzen die je niet kiest.
Je voelt je schuldig over wat je moet laten,
en uitgeput door wat je tóch probeert te doen.
Het voelt als falen.
Terwijl het in werkelijkheid juist een vorm van moed is:
weten waar de grens ligt, en er niet keihard overheen denderen alleen maar omdat de wereld zegt dat dat hoort.
Dus nee, ik ga zaterdag niet mee.
En ja, dat doet pijn.
Ik ben verdrietig.
Ik voel me tekortschieten, ook al weet ik dat het niet waar is.
Maar ik kies voor rust, omdat mijn lijf het uitschreeuwt.
Ik kies voor mijn grens, omdat ik niet meer wil instorten om erbij te mogen horen.
En ergens, diep vanbinnen, hoop ik dat dit óók iets meegeeft.
Dat de kinderen zien dat je mag luisteren naar je lijf.
Dat kiezen voor jezelf geen zwakte is, maar iets moedig,
ook als het moeilijk is.
Misschien vooral dán.
Ik hoop dat ik op zo’n moment niet alleen de moeder ben die thuisbleef,
maar de vrouw die liet zien hoe belangrijk het is om zacht te zijn.
Ook voor jezelf.
