Ik schrijf over neurodivergentie vanuit ervaringskennis. Niet als arts. Niet als behandelaar. Niet als iemand die diagnoses stelt. Ik schrijf als neurodivergent mens die leeft met een ander brein, en die al jaren luistert naar de verhalen van andere neurodivergente mensen. In reacties. In gesprekken. In lotgenotenbijeenkomsten. In wat mensen voorzichtig durven delen wanneer ze […]
Waarom ik schrijf vanuit ervaringskennis Read More »
Er is een tijd geweest dat ik bleef hopen dat het nog goed zou komen. Dat er een dag zou zijn waarop iemand zou zeggen: ik snap het nu. Dat ik niet langer de rol hoefde te dragen van degene die het moest uitleggen, rechtpraten of vergoelijken. Dat er erkenning zou komen, niet als excuus,
Verantwoordelijkheid nemen is geen schuld bekennen Read More »
Er zijn van die dingen in je lijf die niet per se pijn doen, maar die alles overnemen.Een mond die te veel speeksel aanmaakt als je ligt.Een keel die ineens rauw aanvoelt.Een buik die rommelt zonder duidelijke reden.Misselijkheid die nergens naartoe kan. Op papier stelt het niets voor.In je lijf voelt het als alles. Ik
Het probleem is niet de pijn Read More »
Rust wordt vaak gezien als dé oplossing wanneer iemand vastloopt. Neem even pauze. Doe het rustig aan. Ga even niks doen. Soms klopt dat. Maar rust en herstel zijn niet hetzelfde. Dat verschil is belangrijk, zeker bij neurodivergente mensen. Veel mensen nemen rust, maar merken dat ze zich niet herstellen. Dat is geen falen. Het
Waarom rust niet hetzelfde is als herstellen Read More »
Voor de buitenwereld ziet het vaak prima uit. Iemand werkt. Functioneert. Is sociaal. Komt afspraken na. Lijkt georganiseerd, sterk en zelfstandig. En toch klopt dat beeld maar deels. Wat je ziet, is het zichtbare stuk. Wat je niet ziet, is wat het kost. Functioneren is niet hetzelfde als het kunnen dragenVeel neurodivergente mensen zijn goed
Wat je ziet is niet het hele verhaal Read More »
Voor veel mensen voelt tijd als iets vanzelfsprekends. Je kijkt op de klok, schat in hoe lang iets duurt, maakt plannen en past je gedrag daarop aan. Voor veel neurodivergente mensen werkt dat anders. Niet omdat tijd onbelangrijk is. Maar omdat tijd anders wordt ervaren. Dat noemen we tijdblindheid. Wat is tijdblindheid Tijdblindheid betekent dat
Tijdblindheid – als tijd anders wordt ervaren Read More »
Woorden als overprikkeling, stress en emotionele overbelasting worden vaak door elkaar gebruikt. Dat is logisch, want ze kunnen tegelijk voorkomen en voelen vaak even intens. Toch zijn het verschillende processen. Wie ze op één hoop gooit, loopt het risico zichzelf verkeerd te begrijpen en verkeerd begrepen te worden. Dat heeft gevolgen voor de adviezen die
Het verschil tussen overprikkeling, stress en emotionele overbelasting Read More »
Grenzen aangeven wordt vaak gepresenteerd als een kwestie van communicatie. Je voelt wat je nodig hebt en je zegt het. Voor veel neurodivergente mensen werkt het zo niet. Zeker niet voor wie jarenlang in overleving heeft geleefd. Dan zit het probleem vaak vóór het aangeven. De grens is er wel, maar hij wordt niet tijdig
Grenzen voelen en aangeven als je jarenlang in overleving leefde Read More »
Hiërarchie. Het zit in bijna elke omgeving ingebakken. Werk, school, sport, familie.Veel neurodivergente mensen herkennen prima hoe het spel werkt.Alleen voelen we het anders. En daardoor botsen we ermee. Wij accepteren geen positie omdat het zo hoort.Wij accepteren gedrag. Integriteit. Veiligheid. Duidelijkheid. Wat er van binnen gebeurt• Als iets logisch is, gaan we mee.• Als
Niet boven elkaar, niet onder elkaar: hiërarchie door neurodivergente ogen Read More »
Beste zorgverlener, Ik hoor het vaak. Mensen die zeggen: “Ik herken mezelf in autisme of ADHD.” Ze hebben zich verdiept, boeken gelezen, Facebookgroepen gevolgd, ervaringen naast hun eigen leven gelegd. Ze herkennen patronen die ze jarenlang niet konden benoemen. Voor hen voelt die herkenning vaak als een eerste stukje rust: eindelijk een verklaring die dingen
Open brief aan zorgverleners: luister als wij onszelf herkennen Read More »
Mijn diagnose autisme kreeg ik toen ik 29 jaar was en mijn ADHD diagnose toen ik dacht ik 31 of 32 jaar was. Sinds mijn verkeerde diagnose, een persoonlijkheidsstoornis, is weg gehaald en ik weet wat er is slik ik medicatie voor mijn ADHD. Hierdoor is mijn eigen ontwikkeling in een razendsnel tempo begonnen en
Je leeft jarenlang binnen regels die niet van jou zijn. Je zoekt naar houvast in een wereld die steeds zegt dat jij het probleem bent. Je leert te functioneren door je aan te passen aan tempo, geluid, sociale verwachtingen, planningen en gesprekken die voor anderen vanzelfsprekend lijken. Je houdt het vol. Soms opvallend goed. Tot
Autistische burn-out: als overleven niet meer lukt Read More »
