Mijn diagnose autisme kreeg ik toen ik 29 jaar was en mijn ADHD diagnose toen ik dacht ik 31 of 32 jaar was. Sinds mijn verkeerde diagnose, een persoonlijkheidsstoornis, is weg gehaald en ik weet wat er is slik ik medicatie voor mijn ADHD. Hierdoor is mijn eigen ontwikkeling in een razendsnel tempo begonnen en leer ik steeds meer mijzelf kennen. Zo heb ik ook de stempels hoogsensitief en hoogbegaafd, maar kwam mijn hoogbegaafdheid er niet uit vanwege dat mijn ADHD niet was gezien wat voor enorm veel problemen en chaos heeft gezorgd binnen in mij met depressieve gevoelens tot gevolg. Ik ben op hele donkere plaatsen geweest waarbij ik niet geloofde het te zullen overleven.
Nu een paar jaar later is mijn leven zo anders, maar tegelijk is er één ding waar ik mijn vinger niet op kan leggen.
Zodra ik mijn diagnose kreeg viel alles op zijn plek, ook dat ik mij nergens mee verbonden had gevoeld. Altijd voelde ik mijzelf de vreemde eend in de bijt, ik hoorde er niet echt bij en was raar. Na mijn diagnose dacht ik “aah dat veroorzaakte dat”. En ik dacht dat dit dan ook betekende dat het opgelost was nu ik het begreep.
Helaas, ik voel mij nergens echt bij horen of onderdeel van. Ik kan cognitief door mijn hoogbegaafdheid beredeneren dat ik wel erbij hoor, maar ergens blijft dat stemmetje die zegt “Je hoort er niet bij”. Echte verbinding en aansluiting lukt mij niet dus ben ik mij gaan afsluiten. Steeds minder contacten met mensen, maar ook bleek al snel dat ik al niet de juiste mensen om mij heen had.
Ik ben zelf iemand met fors kinderlijk trauma. Een kip en een ei verhaal want generationeel trauma ben ik ook bekend mee. Waarom ik hier over schrijf is omdat ik dacht misschien ben ik gek? Andere mensen ook neurodivergente mensen zie ik verbinding maken, sociale contacten hebben, vrienden te hebben en sociale dingen te doen. Voor mij voelt het veelal alsof ik heel veel moet zeuren voor iemand met mij wil afspreken. Ik weet dat dit iets in mij is en niet van een ander, maar ik ben ook nieuwsgierig, voel jij je echt verbonden met mensen of is het meer maskeren? En hoe ga je om met een verlangen tot authentieke verbinding maar niet weten hoe je dit moet vinden zonder jezelf te verliezen?
Exact wat bij mij gaande is, sinds enkele maanden de dubbeldiagnose op 36jarige leeftijd met kindertrauma en PTSS tot gevolg volgens mijn psychiater, alsook een enorme ASS burn out..
Ik mis heel soms nog het contact wel maar het vraagt teveel en zal nooit zijn hoe ik het nodig acht
Ik ben ook hoogbegaafd en kreeg sinds een paar maanden de diagnose autisme. Ook een verwaarloosde, liefdeloze en traumatische opvoeding is mij niet gespaard gebleven)
Wat ik altijd al gemerkt heb is dat ik door mijn hoogbegaafdheid niet begrepen wordt en daardoor buiten de groep val. Maar ook bij ander hoogbegaafde vond ik geen verbinding. Sinds mijn diagnose autisme wordt dit duidelijk.
Maar bij andere autisten ervaar ik weinig aansluiting door mijn hoogbegaafdheid.
Het is voor mij nog een groot vraagteken wat waar aan ligt, maar het zal niet makkelijk worden.
Herkenbaar. Ook denk ik dat hen die hetzelfde ervaren tegelijkertijd ook weinig echte gelijkgestemde vrienden hebben. Ik weet hoe het is en heb zelfs vaak gevoeld: hoe kunnen dit mijn ouders of familie zijn? Of het over-maskeren bij vrienden, familie en kennissen. Naar mate ik meer naar de 40 loop hoe ”gekker” ik wordt. Ik weet steeds meer wie ik echt ben. Ik wordt steeds meer mezelf. Dat was geen gemakkelijke weg, verre van. Wel een bijzondere reis.