Een ieder die bekend is met bijvoorbeeld autisme en of adhd die weet vaak ook dat er grote verschillen kunnen zitten waar iemand hinder van ondervind. Zo kan de één beter omgaan met geluid dan de ander, met veranderingen, aanrakingen, gevoel, eten en noem maar op.
Wat nou als je pas op latere leeftijd je diagnose hebt gekregen en ook een kind hebt gekregen met neurodivergentie maar dit kind gevoeligheid heeft op hele andere vlakken? Dat jij bijvoorbeeld gebaat bent bij prikkelarm maar je kind graag veel beweegt en fladdert om zijn prikkels te ontladen. Hoe kan je hier het beste mee omgaan?
Soms kan dit nog best ingewikkeld zijn. Zo kan mijn kind prima tegen een drukke omgeving als balorig, maar zit ik daar met een zonnebril en oordoppen omdat ik anders gek wordt.
Toen ik zelf nog niet wist neurodivergent te zijn vond ik die tegenstellingen best apart, maar hoe meer ik heb geleerd wat voor mij gevoeligheden zijn, hoe meer ik kon zien wat die voor mijn kind waren.
Uiteindelijk hebben we een manier gevonden om met elkaar om te gaan en veelal is dit liefdevol, maar soms kan het flink botsen.
Is dit herkenbaar voor je? Wist je al dat als je hier tegen aanloopt je niet gek bent of dingen in beeldt? Autisme bijvoorbeeld is een spectrum stoornis waardoor er zeker gelijkenissen zijn maar de mate van hinder ondervinden tussen verschillende mensen enorm kan wisselen.
Hopelijk heb ik je hiermee een stukje herkenning kunnen bieden en het gevoel dat je niet alleen hier in bent. Want zelfs op dagen dat je minder kan dan je graag zou willen ben je nog altijd meer dan goed genoeg.
