De vakantie is voorbij. Voor veel mensen betekent dat gewoon: koffer uitpakken, wekker zetten, kinderen weer naar school en hup, terug in het ritme. Alsof hun hoofd en lijf automatisch weten hoe dat moet. Voor mij werkt dat anders. Het einde van de vakantie voelt altijd als een omslag in mijn hele systeem, alsof ik een berg over moet die anderen niet eens zien.
Vakantie zelf: zoeken naar houvast
Vakantie klinkt als ontspanning, maar eerlijk? Voor mij is het vaak een puzzel. Te veel warmte, te veel mensen, geluiden overal. Maar ook dagen die leeg voelen, zonder ritme of structuur. Mijn brein weet daar moeilijk raad mee: het zoekt altijd naar een houvast dat er ineens niet meer is.
Deze zomer lukte dat beter. Ik had mijn boek om aan te werken. Urenlang zat ik achter mijn laptop, soms met thee naast me, soms met muziek in mijn oren. Schrijven gaf me een reden om op te staan, een ritme binnen de chaos. Daardoor voelde de vakantie dit keer minder stuurloos, en dat was een opluchting.
Terug in het ritme: de eerste dagen
En toen kwam het moment dat de wekker weer ging. Niet omdat ik zelf besloot dat het tijd was om op te staan, maar omdat school en afspraken weer begonnen. Het geluid van de wekker voelde harder dan normaal, alsof mijn hele lichaam protesteerde: nee, nog niet.
De eerste schooldag is altijd een mengeling van geluid, geuren, drukte. Kinderen die lachen, fietsen die langsrijden, een verkeersregelaar die roept. Terwijl ik mijn dochter uitzwaaide, voelde ik hoe mijn lijf strak gespannen stond. Alsof ik klaar moest zijn voor iets groots, terwijl dit eigenlijk maar gewoon een ochtend was.
De onzichtbare inspanning van schakelen
Dat is wat veel mensen niet zien: die overgang op zichzelf is al uitputtend. Het lijkt misschien simpel om van vakantie naar school- en werkritme te gaan, maar voor mijn zenuwstelsel is het alsof ik een storm moet doorstaan. Alle tandwielen moeten opnieuw in elkaar klikken, en dat kost tijd.
Waar een ander gewoon doorloopt, blijf ik even staan om adem te halen. Waar een ander snel zijn agenda vult, moet ik bewust ruimte maken om niet te verdrinken in afspraken. Het verschil lijkt klein van buiten, maar van binnen voelt het groot.
Twee waarheden tegelijk
Daar zit de paradox. Ik bƩn blij dat de vakantie voorbij is. Ik geniet van de structuur, van de houvast die school, werk en lotgenotenavonden me geven. Tegelijkertijd voel ik de zwaarte van die eerste weken. Ik kan niet doen alsof het vanzelf gaat. Beide dingen zijn tegelijk waar: opluchting Ʃn uitputting.
Niet alleen mijn verhaal
En dit is niet alleen mijn ervaring. Voor veel neurodiverse mensen zijn overgangen en schakelmomenten intens. Natuurlijk is het een spectrum: sommigen hebben er nauwelijks last van, anderen raken compleet ontregeld. Maar het is belangrijk om te erkennen dat het bestaat.
Onze maatschappij gaat razendsnel. Alles moet vlot, efficiƫnt, zonder stilstand. Van vakantie naar school, van weekend naar werk, van activiteit naar activiteit. Alsof iedereen automatisch kan meebewegen met dat tempo. Maar dat is niet de realiteit voor ons allemaal. Voor veel neurodiverse mensen kost schakelen tijd en energie, en dat mag er zijn.
Waarom ik dit deel
Ik deel dit omdat ik geloof dat we ruimte mogen maken voor een ander tempo. Voor eerlijkheid over hoe zwaar overgangen kunnen zijn. En voor mildheid ā niet alleen voor onszelf, maar ook van de maatschappij naar mensen die niet in dat snelle ritme passen.
Dus ja, ik ben terug in de routine. En ja, ik ben blij daarmee. Maar ik ben ook moe van de weg ernaartoe. Beide dingen mogen bestaan. En misschien is het tijd dat we stoppen met doen alsof āsnel schakelenā de enige juiste manier is.
š Vraag aan jou: Hoe ervaar jij het einde van de vakantie? Spring je moeiteloos terug in je ritme, of merk je ook dat het schakelen energie kost?
