Veel mensen denken dat vermoeidheid iets simpels is. Je slaapt een nacht goed door en dan voel je je beter. “Je bent moe, ga vroeg naar bed.” Maar chronische vermoeidheid werkt niet zo. Het zit niet alleen in je spieren of in je hoofd, het zit in elke vezel van je lijf. Het gaat niet […]
Het verschil tussen overleven en leven Read More »
Veel opmerkingen die neurodivergente mensen horen, zijn niet kwaad bedoeld. Ze komen voort uit herkenning, ongemak of de wens om het gesprek licht te houden. Toch kunnen diezelfde zinnen veel doen. Niet omdat ze slecht zijn, maar omdat ze een belangrijk verschil uitwissen. Het verschil tussen af en toe iets ervaren en er dagelijks door
“Iedereen is wel een beetje autistisch” en andere dingen die vaak gezegd worden Read More »
Neurodivergentie wordt vaak benaderd als iets cognitiefs. Anders denken. Anders verwerken. Anders reageren. Maar wie neurodivergent is, merkt al snel dat het niet bij het hoofd blijft. Het hele lichaam doet mee. Soms subtiel, soms overduidelijk. Vermoeidheid, pijn, darmklachten, spanningsproblemen, een lijf dat sneller overbelast raakt of anders reageert op medicatie. Dit zijn geen losse
Het zit niet alleen in je hoofd: neurodivergentie en het lichaam Read More »
Motivatie wordt vaak gezien als dé verklaring voor gedrag. Als je iets wilt, doe je het. Als je het niet doet, zal de motivatie wel ontbreken. Die aanname zit diep ingebakken, in werk, onderwijs en hulpverlening. Voor veel neurodivergente mensen klopt dit beeld niet. Niet omdat ze ongemotiveerd zijn, maar omdat motivatie en kunnen twee
Waarom motivatie geen betrouwbare graadmeter is bij neurodivergentie Read More »
Ik noem het mijn meh fase. Geen diepe crisis, geen allesoverheersende somberte, maar dagen waarop alles neutraal voelt. Ik doe wat moet, ik reageer op berichten, ik regel praktische dingen, maar niets geeft iets terug. Dingen die normaal een kleine spark geven, blijven vlak. Alsof er wel input is, maar geen beloning. Ik heb in
Anhedonie, als alles meh voelt Read More »
Veel neurodivergente mensen herkennen dit patroon: jarenlang doorgaan, functioneren en aanpassen, en pas instorten op het moment dat de druk wegvalt. Na een verhuizing, een diagnose, ziekte, vakantie of ontslag. Dat lijkt tegenstrijdig. Als het eindelijk rustiger wordt, zou het toch beter moeten gaan. Maar vaak gebeurt het tegenovergestelde. Dat is geen toeval en geen
Waarom neurodivergente mensen vaak pas instorten als het veilig is Read More »
Mijn oom stuurde me een post over autisme en temperatuurregulatie. Over sneller oververhit raken. Over het altijd warm of juist altijd koud hebben. En ik dacht meteen: ja. Dit herken ik. Ik loop in de winter thuis gerust in een t shirt. Ik draag bijna altijd laagjes. Een vest dat open kan. Een jas die
Altijd warm, altijd koud? Over zintuigen die we vaak vergeten Read More »
Maskeren en camoufleren worden steeds vaker genoemd in gesprekken over autisme en ADHD. Toch blijft vaak onduidelijk wat deze processen precies betekenen en wat ze doen met iemand op de lange termijn. Zeker omdat er vaak wordt gezegd: iedereen past zich toch aan. Dat klopt. Maar bij neurodivergente mensen gaat het niet alleen om aanpassen.
Maskeren en camoufleren: wat het is, waarom het ontstaat en wat het kost Read More »
De term burn out wordt vaak gebruikt als algemene verklaring voor vastlopen en uitputting. Toch is niet elke burn out hetzelfde. Wat bij een klassieke burn out vaak helpt, kan bij een autistische burn out juist averechts werken. Dat verschil zit niet alleen in de oorzaak, maar vooral in wat herstel vraagt. Een autistische burn
Autistische burn out is geen gewone burn out Read More »
Ik schrijf over neurodivergentie vanuit ervaringskennis. Niet als arts. Niet als behandelaar. Niet als iemand die diagnoses stelt. Ik schrijf als neurodivergent mens die leeft met een ander brein, en die al jaren luistert naar de verhalen van andere neurodivergente mensen. In reacties. In gesprekken. In lotgenotenbijeenkomsten. In wat mensen voorzichtig durven delen wanneer ze
Waarom ik schrijf vanuit ervaringskennis Read More »
Er is een tijd geweest dat ik bleef hopen dat het nog goed zou komen. Dat er een dag zou zijn waarop iemand zou zeggen: ik snap het nu. Dat ik niet langer de rol hoefde te dragen van degene die het moest uitleggen, rechtpraten of vergoelijken. Dat er erkenning zou komen, niet als excuus,
Verantwoordelijkheid nemen is geen schuld bekennen Read More »
Er zijn van die dingen in je lijf die niet per se pijn doen, maar die alles overnemen.Een mond die te veel speeksel aanmaakt als je ligt.Een keel die ineens rauw aanvoelt.Een buik die rommelt zonder duidelijke reden.Misselijkheid die nergens naartoe kan. Op papier stelt het niets voor.In je lijf voelt het als alles. Ik
Het probleem is niet de pijn Read More »
