Ik noem het mijn meh fase. Geen diepe crisis, geen allesoverheersende somberte, maar dagen waarop alles neutraal voelt. Ik doe wat moet, ik reageer op berichten, ik regel praktische dingen, maar niets geeft iets terug. Dingen die normaal een kleine spark geven, blijven vlak. Alsof er wel input is, maar geen beloning.
Ik heb in het verleden donkere periodes gekend. Zwaarder, somberder, met meer zwaarte dan alleen vlakheid. Daar past het label persisterende depressieve stoornis bij en dat is niet uit de lucht gegrepen. Maar wat ik daarnaast herken, ook buiten die donkere fases om, is dat nothingness gevoel. Geen diepe wanhoop, maar ook geen echte levendigheid. Gewoon meh.
Wat is anhedonie?
Anhedonie betekent verminderd of afwezig plezier. Het is geen diagnose op zichzelf, maar een symptoom. Het gaat over het minder of niet kunnen ervaren van positieve gevoelens bij dingen die normaal gesproken iets zouden geven.
Anhedonie is een kernsymptoom van depressie en kan daar nadrukkelijk onderdeel van zijn. Wanneer somberheid, verminderde energie en verlies van interesse samenkomen, kan dat passen binnen een depressieve stoornis. Tegelijkertijd kan anhedonie ook voorkomen bij langdurige stress, autistische burn out, ADHD, trauma, lichamelijke uitputting of chronische overbelasting. Het feit dat je weinig plezier ervaart, betekent dus niet automatisch dat het uitsluitend depressie is. Het vraagt om een bredere blik.
Sociale anhedonie en algemene anhedonie
Soms gaat anhedonie vooral over activiteiten. Hobby’s voelen leeg. Muziek raakt niet. Series doen niets. Dat wordt ook wel algemene anhedonie genoemd.
Maar er bestaat ook sociale anhedonie. Dan voel je weinig beloning in contact met anderen. Gesprekken kosten energie maar geven weinig warmte terug. Je zit bij mensen van wie je houdt, maar het gevoel blijft vlak. Dat kan extra verwarrend zijn, omdat we sociale verbondenheid vaak zien als vanzelfsprekende bron van positieve energie.
Bij neurodivergente mensen kan dat nog complexer liggen. Als sociaal contact sowieso veel energie kost en het beloningssysteem minder respons geeft, kan het lijken alsof je afstandelijk bent geworden, terwijl er eigenlijk sprake is van uitputting of ontregeling.
Motivatie is niet hetzelfde als plezier
Wat vaak door elkaar wordt gehaald, is motivatie en beloning. Je kunt iets doen omdat het moet of omdat je weet dat het verstandig is. Dat betekent niet dat je er ook plezier of voldoening uit haalt.
Bij anhedonie zit juist dat beloningsstuk vast. Je brein geeft minder respons op prikkels die normaal als positief worden ervaren. Dat kan te maken hebben met depressie, maar ook met ontregeling van dopamine, langdurige stress of een zenuwstelsel dat in overlevingsstand staat. Zeker bij ADHD kan dat extra zichtbaar worden, omdat motivatie daar sterk samenhangt met directe beloning.
Hoe het voor mij voelt
Bij mij gaat dit gevoel vaak samen met lichamelijke onrust. Mijn lijf staat aan, mijn hoofd zoekt iets om te doen, maar niets voelt aantrekkelijk genoeg om echt te starten. Ik kan achter mijn bureau zitten met een lijst vol ideeën en taken, en toch voelt alles net niet haalbaar, net niet interessant, net niet belonend genoeg.
Dat lichamelijke stuk is voor mij essentieel. Het is niet alleen mentaal. Het zit in mijn borst, in mijn ademhaling, in een soort innerlijke spanning. Alsof mijn systeem geactiveerd is, maar nergens naartoe kan. Als ik dan ga gamen of iets anders doe, is dat vaak meer bezigheid dan plezier. Het vult tijd, maar het geeft geen echte spark.
Waarom het snel onder depressie valt
In therapie wordt verlies van plezier vaak automatisch gekoppeld aan depressie. Dat is logisch, omdat anhedonie een belangrijk diagnostisch criterium is. Maar wanneer iemand al bekend is met sombere periodes, kan de reflex ontstaan om elk moment van vlakheid opnieuw als depressie te labelen.
Dat kan kloppen. Maar het kan ook maken dat andere factoren onderbelicht blijven, zoals overbelasting, burn out, hormonale veranderingen, medicatie, slaaptekort of langdurige stress. Zeker bij mensen met autisme en ADHD wordt het bredere plaatje niet altijd direct meegenomen.
Een precieze vraag kan dan helpen: is dit somberheid, of is dit vooral het wegvallen van beloning in een overbelast systeem?
Wanneer is het een signaal?
Voor mij is de meh fase vaak een waarschuwingslampje. Zeker als het samengaat met lichamelijke onrust, vermoeidheid of het gevoel dat zelfs betekenisvolle momenten niets meer doen. Het kan een teken zijn dat mijn draagkracht lager is dan mijn belasting.
Dat betekent niet dat het altijd onschuldig is. Als het langdurig aanhoudt, als het samenvalt met hopeloosheid, negatieve gedachten of verlies van functioneren, dan verdient het professionele aandacht. Het hoeft geen of-of verhaal te zijn. Het kan ook én depressie én overbelasting zijn.
Functioneren is niet hetzelfde als floreren
Wat ik zelf heb moeten leren, is dat functioneren niet automatisch betekent dat het goed gaat. Als je alles doet wat moet, maar weinig ervaart, dan is dat informatie over je systeem. Niet als oordeel. Niet als diagnose. Maar als signaal.
Anhedonie is voor mij geen vaststaand etiket, maar een woord dat helpt om preciezer te kijken naar wat er gebeurt. Niet om iets weg te verklaren. Niet om iets groter te maken dan het is. Maar om het niet automatisch onder één noemer te schuiven.
Reflectie
Herken jij dat vlakke gevoel, waarin je wel doorgaat maar weinig ervaart? En als je eerlijk kijkt, wat zegt dat dan over jouw energie, jouw belasting en jouw binnenwereld op dit moment?
Ja, ik herken dit zeker. Ik heb dit meestal in het vroege voorjaar als de zon al dagen achter een dikke bewolking verstopt zit. Meestal vlak voor mijn verjaardag op 8 april 😉. Als afscheid van het oude levensjaar.
Nu had ik dit vlak voordat ik de vorige week 3 dagen verkouden werd. Ik kwam er toen achter dat ik rouw ervoer over het afsluiten van mijn actief zijn voor onze politieke partij. Ik heb mij nu teruggetrokken en viel in een gat. Zeer begrijpelijk.
Ik heb toen het breien weer opgepakt. Daarom baalde ik ook dat ik mijn breiwerk vergeten had naar jou mee te nemen.
Je bent momenteel oververmoeid, dat is jou ook aan te zien.
Je hebt voor jouw/jullie geluk in deze woning zo lang gewerkt en nu is het er en kan je er nauwelijks van genieten. Geef jezelf de tijd. Neem je rust en voel je er niet schuldig over. Ondanks de moeilijke situatie heb jij al zo enorm veel bereikt. Nu mag jij achterover leunen…..het kunnen genieten komt nog wel.
Dankjewel voor dit blog, wat ook mooi aansluit op het vorige voor mijn gevoel. Ik herken dit op dit moment zeker. Eerst een kerk die me aanviel op mijn AuDHD, toen een cardioloog die niet begreep dat zij degene was die mij veel stress had bezorgd, toen was ik zo moe dat er ruimte was voor griepvirussen en bacteriën om een feestje te bouwen in mijn lijf en nu ben ik moe. Helemaal uitgeput en heb ik een heel hoog meh gehalte. Het akelige daarvan is dat juist de kleine dingen die me op zouden kunnen fleuren, nu niet echt bij me binnenkomen. Ook ik heb label persisterende depressieve stoornis, dat label en ook de PTSS, was er al lang voor het AuDHD label ,maar het nothingness gevoel, zoals jij dat zo mooi omschrijft, gaat bij mij voor mijn gevoel minder diep dan een depressie. Dat wil ik natuurlijk ook heel graag en ik ben en blijf ondanks aller een onverbeterlijke optimist. Nanda ik wens je toe dat er weer meer kleur en fleur voor je komt.
Interessant dat dit een naam heeft. Ik omschrijf mezelf altijd als negatief, m’n glas is altijd half leeg, en met depressieve periodes ben ik bekend. Als mensen me vragen hoe het gaat zeg ik vaak; mwah. Niet omdat er iets heel slecht gaat, al is er altijd wel een reden te vinden om me bezwaard te voelen, maar ook als alles goed gaat voel ik me vaak niet goed. Slecht, of gewoon vlak. Ik zie dat inmiddels wel als depressieve klacht, maar het kan dus ook gewoon een onderdeel zijn van het neurodivers zijn.