Zingeving. Een groot woord. Een ingewikkeld woord ook. Voor veel mensen is het een soort levenskompas – een reden om door te gaan, ergens voor te vechten, of simpelweg iets om houvast aan te hebben. Maar als je neurodivergent bent, bijvoorbeeld autistisch of met ADHD, dan is zingeving vaak… net iets ingewikkelder. Diep denken = […]
Zingeving als je diep denkt – en de wereld je niet altijd volgt Read More »
Soms voelt het alsof ik met één voet op het gaspedaal sta, en de ander op de rem.Mijn hoofd bruist van ideeën. Mijn hart weet wat ik wil. Maar mijn lijf… dat zegt iets anders. Ik zou zó graag meer doen. Elke dag lotgenotenmomenten begeleiden. Eén-op-één gesprekken voeren. Mensen helpen, luisteren, ondersteunen. Gewoon, aanwezig zijn,
Als willen niet meer gelijk staat aan kunnen Read More »
Ik ben met iets leuks bezig. Iets waar ik echt blij van word.Voor een groep mede-autisten ga ik een Dungeons & Dragons one-shot begeleiden. Live, aan tafel, met dobbelstenen, karaktersheets en snacks. Geen scherm ertussen. Gewoon met elkaar in dezelfde ruimte een avontuur beleven. En het mooiste is: het speelt zich af in mijn eigen
Ik had twee dagen buikpijn voordat het gesprek überhaupt plaatsvond. Niet overdreven. Gewoon feit. Alles in mijn lijf stond strak van de spanning. Van het wachten, van het ‘wat als’, van het niet weten wat er gevraagd zou worden of hoe ik me zou moeten verwoorden. Ik sliep nauwelijks. Werd misselijk wakker. Voor een telefoontje
Administratie en andere monsters Read More »
Morgen heb ik een belangrijk telefoongesprek.Een kans en adviesgesprek over de urgentie.Zo’n gesprek waarvan je weet dat het gevolgen kan hebben. Voor je leven. Je toekomst.En het is telefonisch. Tuurlijk. Want waarom zou je iemand die moeite heeft met communiceren, met onzekerheid, met prikkels en plotseling schakelen… laten communiceren via de moeilijkste vorm die er
“Je kunt toch gewoon even bellen?” Read More »
Er zijn dagen waarop ik alles voel.En dagen waarop ik niets voel.En het gekke is: ze lijken op elkaar.In beide gevallen sta ik daar, in dezelfde kamer, met hetzelfde lijf, en denk ik: “Wat moet ik hiermee?” Als ik alles voel, is het alsof mijn huid geen filter meer heeft. Een toon. Een blik. Een
Soms lijkt alles stil te staan.Niet alsof de tijd stopt, maar alsof ík stilsta,terwijl de wereld zonder mij doorgaat. Ik kijk naar mijn bureau, naar de spullen die wachten.Een D&D-project. Een labeltje. Een plan.Dingen die normaal iets in mij aanwakkeren.Nu blijven ze liggen. Net als ik.Niet uit onwil, maar omdat iets in mij weigert. Het
Tussen willen en niet kunnen Read More »
