Er zijn van die dingen in je lijf die niet per se pijn doen, maar die alles overnemen.Een mond die te veel speeksel aanmaakt als je ligt.Een keel die ineens rauw aanvoelt.Een buik die rommelt zonder duidelijke reden.Misselijkheid die nergens naartoe kan. Op papier stelt het niets voor.In je lijf voelt het als alles. Ik […]
Het probleem is niet de pijn Read More »
Rust wordt vaak gezien als dé oplossing wanneer iemand vastloopt. Neem even pauze. Doe het rustig aan. Ga even niks doen. Soms klopt dat. Maar rust en herstel zijn niet hetzelfde. Dat verschil is belangrijk, zeker bij neurodivergente mensen. Veel mensen nemen rust, maar merken dat ze zich niet herstellen. Dat is geen falen. Het
Waarom rust niet hetzelfde is als herstellen Read More »
Soms blijf je hopen dat je ouders het alsnog gaan zien. Niet omdat je gelijk wilt krijgen, maar omdat je wilt dat er ruimte komt voor gesprek. Voor erkenning. Voor herstel. Die hoop kan jaren stil in je meedraaien. Als achtergrondproces. Je functioneert, je leeft door, je bouwt aan jezelf. En toch zit er ergens
Volwassen worden in een ouder kind relatie Read More »
Voor de buitenwereld ziet het vaak prima uit. Iemand werkt. Functioneert. Is sociaal. Komt afspraken na. Lijkt georganiseerd, sterk en zelfstandig. En toch klopt dat beeld maar deels. Wat je ziet, is het zichtbare stuk. Wat je niet ziet, is wat het kost. Functioneren is niet hetzelfde als het kunnen dragenVeel neurodivergente mensen zijn goed
Wat je ziet is niet het hele verhaal Read More »
Woorden als overprikkeling, stress en emotionele overbelasting worden vaak door elkaar gebruikt. Dat is logisch, want ze kunnen tegelijk voorkomen en voelen vaak even intens. Toch zijn het verschillende processen. Wie ze op één hoop gooit, loopt het risico zichzelf verkeerd te begrijpen en verkeerd begrepen te worden. Dat heeft gevolgen voor de adviezen die
Het verschil tussen overprikkeling, stress en emotionele overbelasting Read More »
Grenzen aangeven wordt vaak gepresenteerd als een kwestie van communicatie. Je voelt wat je nodig hebt en je zegt het. Voor veel neurodivergente mensen werkt het zo niet. Zeker niet voor wie jarenlang in overleving heeft geleefd. Dan zit het probleem vaak vóór het aangeven. De grens is er wel, maar hij wordt niet tijdig
Grenzen voelen en aangeven als je jarenlang in overleving leefde Read More »
Beste zorgverlener, Ik hoor het vaak. Mensen die zeggen: “Ik herken mezelf in autisme of ADHD.” Ze hebben zich verdiept, boeken gelezen, Facebookgroepen gevolgd, ervaringen naast hun eigen leven gelegd. Ze herkennen patronen die ze jarenlang niet konden benoemen. Voor hen voelt die herkenning vaak als een eerste stukje rust: eindelijk een verklaring die dingen
Open brief aan zorgverleners: luister als wij onszelf herkennen Read More »
Mijn diagnose autisme kreeg ik toen ik 29 jaar was en mijn ADHD diagnose toen ik dacht ik 31 of 32 jaar was. Sinds mijn verkeerde diagnose, een persoonlijkheidsstoornis, is weg gehaald en ik weet wat er is slik ik medicatie voor mijn ADHD. Hierdoor is mijn eigen ontwikkeling in een razendsnel tempo begonnen en
In mijn boek schrijf ik over levend verlies. Vaak wordt die term gebruikt in de context van ziekte, maar er is een andere kant die minder zichtbaar is: het levend verlies dat ontstaat na een diagnose. Een diagnose kan voelen als een sleutel die eindelijk in het slot past. Er valt een last van je
Levend verlies na een diagnose Read More »
Leeftijd is voor mij nooit een vaststaand getal geweest. Het voelt niet lineair, niet logisch, en al helemaal niet zoals de samenleving het ons vaak voorschrijft. Voor mij is leeftijd een soort puzzel van losse stukjes die nooit echt in elkaar lijken te passen. Soms ben ik zes. Dan kan ik urenlang kijken naar de
Meerdere leeftijden tegelijk Read More »
Je hebt net een diagnose gekregen. Autisme, ADHD, dyslexie, OCD, Tourette, of iets anders onder de paraplu van neurodivergentie.Misschien voelde het als thuiskomen. Misschien als een klap in je gezicht. Of allebei.Want laten we eerlijk zijn: een diagnose krijgen verandert niet wie je bent, maar het verandert wél hoe je naar jezelf kijkt. En misschien
Moet ik het wel vertellen? Read More »
Er is een tijd geweest dat ik mezelf niet durfde toe te geven dat ik emotioneel verwaarloosd ben opgegroeid. Van buitenaf leek mijn jeugd gewoon normaal. Geen grote drama’s, geen rode vlaggen. Als iemand me een paar jaar geleden had gevraagd, had ik gezegd: “Ik heb niets te klagen gehad.” Maar de littekens die je
Stormen die ik leerde dragen Read More »
