Achteraf gezien begon het al op de basisschool. Er was een duidelijke splitsing in groepjes tussen jongens en meisjes maar ik stond er voor mijn gevoel vaak tussen. Ik werd klassenvertegenwoordiger omdat ik ook voor de jongens ‘koos’ als er weer eens een discussie was. Ik ging in mijn eentje naar een andere middelbare school, blij dat ik van de basisschool af was.
Daar ging het tot 5 havo goed. Best bijzonder, nu ik hier later op terugkijk. Theoretisch was ik sterk en praktijkplekken hadden we niet, dus geen problemen. Goeie cijfers, zelfs een vriendinnengroepje. Maar, aan het eind van 5 havo werd het lastiger. Want ja, wat nu? Wie ben ik eigenlijk en welke opleiding wil ik? Ik wist altijd al dat ik juf wilde worden, maar ik kreeg een beetje mijn twijfels en werd steeds onzekerder. Een plan B had ik dan ook niet. Dus werd het de pabo. Helaas kwam ik er daar al snel achter dat ik er niet paste.
Sociaal gezien kreeg ik het steeds moeilijker. Ik klapte dicht in groepen, kon het tempo van vergaderingen niet bijhouden, vond smalltalk heel erg moeilijk en het werd mij regelmatig mentaal te veel. Ik was vaak moe, kon verjaardagen in de avond moeilijk volhouden en wist ook echt niet wie ik nou precies was. Het was een grote zoektocht. Een zoektocht naar wat wil ik nou qua beroep? Ik heb zoveel scholen en open dagen bezocht, bij elke opleiding kon ik wel iets vinden waarom ik het niet wilde of kon. Ook begon de zoektocht naar mezelf, want waarom was ik nou zo ontzettend onzeker? Waarom haalden voor mijn gevoel leeftijdsgenoten mij in en kwam ik niet verder? De wil was er, de kennis was er en toch liep ik vast. Vele verschillende therapeuten volgden, zowel op scholen als daarbuiten. Toen ik ongeveer 20 was kwam voor het eerst het woord autisme voorbij. Echter, de kosten van het onderzoek hielden mij tegen. Ik zat op dat moment redelijk goed in mijn vel. Ik deed een baan onder mijn theoretische niveau. Dit ging goed maar ik wilde meer.
Zodra ik weer een andere opleiding ging volgen en de praktijk in moest, ging het mentaal weer mis. Ondanks dat het theoretisch onder mijn niveau was, liep ik vast. Dat was de druppel. Toen ben ik wel het onderzoek gaan doen. Ook ik belandde in een rouwproces na de diagnose, ook al gaf het ook veel opluchting. Met bloed, zweet en tranen heb ik de opleiding afgerond en ben vervolgens in een burn-out terecht gekomen. En nu, sinds een paar jaar, heb ik de beste autismecoach die ik mij kan wensen. Ik ben enorm gegroeid en ik zet mij in voor anderen met autisme. Ik heb hierin mijn passie gevonden, vanuit mijn eigen ervaring anderen helpen. Dit hoop ik in de toekomst nog verder uit te kunnen breiden.
Dankbaar ben ik voor mijn ontwikkeling en de ervaringen die deze weg mij heeft gegeven.
Onthoud dat je goed genoeg bent zoals je bent en zorg goed voor jezelf!
