Mijn hele leven voelde ik dat ik anders was. Alsof ik een handleiding miste die iedereen om mij heen wél had gekregen. Jarenlang zocht ik naar antwoorden. Pas op mijn 69e viel alles op zijn plaats.
Hoewel er ongeveer 25 jaar geleden al eens sprake was van ADHD, verdween die informatie ergens naar de achtergrond. Pas vorig jaar kwam de diagnose opnieuw naar voren in mijn medisch dossier. Inmiddels ben ik 69 jaar en begrijp ik eindelijk waarom mijn leven vaak zo anders voelde dan dat van anderen.
Als kind groeide ik op met een moeder die mijn gedrag niet begreep. Er was weinig ruimte voor begrip, warmte of liefde. Mijn drukte, impulsiviteit en chaos werden niet gezien als signalen van ADHD, maar als lastig gedrag. In die tijd werd er nauwelijks gesproken over ADHD, zeker niet bij meisjes. Ik leerde vooral dat ik niet goed genoeg was zoals ik was.
Jarenlang leefde ik door zonder te weten waarom bepaalde dingen mij zoveel moeite kostten. Mijn hoofd zat altijd vol. Gedachten schoten alle kanten op. Structuur aanbrengen was een dagelijkse uitdaging. Aan de buitenkant leek het misschien alsof ik alles redelijk voor elkaar had, maar van binnen was er vaak chaos.
Na het overlijden van mijn man, met wie ik 45 jaar getrouwd was, liep ik volledig vast. Mijn man was iemand van structuur en regelmaat. Achteraf zie ik dat hij veel van de orde in ons leven bewaakte. Tegelijkertijd werden mijn emoties vaak onderdrukt. Toen hij overleed, viel niet alleen mijn partner weg, maar ook een belangrijk houvast.
In die periode kwam de ADHD-diagnose opnieuw naar voren. Voor het eerst vielen er allerlei puzzelstukjes op hun plaats. Niet omdat het verleden veranderde, maar omdat ik eindelijk begreep waarom ik was wie ik was.
Ik volgde ADHD-educatie en een half jaar groepstherapie. Anderhalve maand geleden werd die groep afgesloten. Hoewel ik veel heb geleerd, mis ik de bijeenkomsten nog steeds. Het was bijzonder om met mensen te praten die dezelfde worstelingen herkennen. Mensen die begrijpen hoe vermoeiend het kan zijn als je hoofd nooit stil lijkt te staan.
Nu begint misschien wel het moeilijkste deel: alles wat ik geleerd heb toepassen in het dagelijks leven.
Ik ga nog steeds elke twee weken naar mijn psycholoog. Daarnaast gebruik ik dexamfetamine. In het begin leek die medicatie goed te werken. Er kwam meer rust en overzicht. Maar de laatste tijd merk ik opnieuw chaos in mijn hoofd en depressieve gevoelens. Mijn psychiater bekijkt samen met mij of de medicatie moet worden aangepast.
Ook dat blijkt onderdeel van het proces: zoeken naar wat werkt en accepteren dat herstel niet altijd een rechte lijn volgt.
Alsof er nog niet genoeg veranderingen waren, kreeg ik vijf maanden geleden een nieuwe relatie. Dat is mooi, maar ook ingewikkeld. We dragen allebei een rugzak met ons mee. Mijn partner is na een huwelijk van veertig jaar gescheiden en heeft jarenlang alleen geleefd. Door persoonlijke omstandigheden leidde hij een teruggetrokken bestaan. We zoeken allebei naar een nieuwe balans en dat zorgt soms voor uitdagingen.
Toch ben ik dankbaar dat ik de diagnose uiteindelijk heb gekregen. Niet omdat het alle problemen oplost, maar omdat het inzicht geeft. Ik begrijp mezelf beter. Ik begrijp waarom bepaalde dingen moeilijk zijn. En ik kan het uitleggen aan de mensen om mij heen.
Dat is misschien wel het belangrijkste wat ik andere mensen wil meegeven: het is nooit te laat om jezelf beter te leren kennen. Een diagnose op latere leeftijd verandert het verleden niet, maar kan wel helpen om met meer begrip naar jezelf te kijken. En het kan de deur openen naar hulp, ondersteuning en herkenning.
Voor mij is ADHD niet langer iets wat ik moet verbergen of waar ik me voor moet schamen. Het is een deel van wie ik ben. En hoewel ik nog steeds onderweg ben, voelt die weg een stuk minder eenzaam nu ik eindelijk begrijp waar ik vandaan kom.
Liefs, Renée
