In deze reeks delen mensen met autisme en/of ADHD hun persoonlijke verhaal. Niet het gepolijste plaatje dat de buitenwereld vaak verwacht, maar de echte ervaringen — rauw, eerlijk en soms pijnlijk, maar altijd waardevol. We vertellen over zoeken en verdwalen, over maskeren en overleven, over momenten waarop we braken en momenten waarop we sterker terugkwamen dan ooit.
Iedere ervaring is uniek. Er is niet één manier om neurodivergent te zijn, net zomin als er één manier is om mens te zijn.Wat ons bindt, is het verlangen om gezien te worden zoals we werkelijk zijn, zonder voorwaarden, zonder uitlegplicht.
Deze verhalen zijn geen vraag om medelijden. Ze zijn een uitnodiging tot echt luisteren.
In dit verhaal deelt een vrouw van 48 haar ervaring met een late diagnose van ADHD en autisme. Openhartig vertelt ze over haar zoektocht, het gemis aan herkenning, en de impact die dit had op haar leven.
Mijn Verhaal
Welke diagnose of neurodivergente identiteit heb je?
Ik heb de diagnose ADHD en autisme.
Vier jaar lang liep ik bij een psycholoog, maar ik kwam geen stap verder. Op een dag las ik een boek over ADHD en herkende daarin ontzettend veel. Ik vroeg om een test, en daaruit kwam inderdaad ADHD. Ik mocht daarna direct deelnemen aan groepstherapie met zeven andere ADHD’ers. In die sessies herkende ik veel, maar toch ook niet alles.
In datzelfde boek las ik ook over autisme, en dat raakte me diep. Het voelde alsof ik mijn eigen leven las. Ook daar vroeg ik een test voor aan. De uitkomst? Trauma. Maar ik was het daar totaal niet mee eens.
Ik had intussen gelezen dat autisme bij vrouwen vaak anders tot uiting komt, en dat het daardoor vaak gemist wordt. Toch kreeg ik geen second opinion – nieuwe aanmeldingen kregen voorrang. Uiteindelijk vond ik een praktijk in Zwaag, opgezet door GGZ-medewerkers die voor zichzelf waren begonnen. Daar deed ik opnieuw beide testen. De uitkomst: 100% ADHD en 100% autisme.
Hoe reageerde je op die diagnose of ontdekking?
De herkenning was overweldigend. Vooral bij autisme voelde het alsof ik voor het eerst écht begreep wie ik ben.
Welke rol speelde aanpassen of ‘maskeren’ in je leven vóór je wist wat er speelde?
Ik heb mijn hele leven gemaskerd en mij aangepast als een kameleon. Was jij blij, dan was ik blij. Was jij verdrietig, dan was ik dat ook.
Wat zijn voor jou de grootste uitdagingen sinds je deze identiteit of diagnose kent?
Ik probeer mezelf opnieuw te leren kennen. Te ontdekken waar mijn grenzen liggen, en wat die eigenlijk zijn. En de omgang met mensen blijft ingewikkeld.
Ik oefen nu met mezelf niet steeds voorbij rennen, te beseffen: wat ik doe is genoeg.
Welke kwaliteiten of positieve kanten heb je (her)ontdekt in jezelf?
Ik ben empathisch, creatief en ik heb humor. Ik kan mensen laten lachen, dat is een kracht.
Hoe heeft de diagnose je kijk op jezelf veranderd?
Ik weet nu: het is niet allemaal mijn schuld geweest. Ik ben nog steeds dezelfde persoon, maar vanaf nu wil ik mezelf niet meer aanpassen aan wat anderen van mij verwachten. Ik wil gewoon zijn wie ik echt ben.
Welke invloed heeft het gehad op je relaties?
Voor mijn partner en kinderen ben ik niet veranderd; zij kennen deze kant van mij al.
In eerste instantie wilde ik het stilhouden voor mijn familie. Toch besloot ik om mijn diagnose te delen met mijn manager op het werk, ik wil geen geheimen. Gelukkig reageerde ze heel goed.
Wat helpt jou om om te gaan met overprikkeling, overbelasting of stress?
Na 48 jaar heb ik nog steeds niet ontdekt wat mij écht helpt ontprikkelen. Ik heb van alles geprobeerd: meditatie, medicatie, natuurproducten… maar dé methode heb ik nog niet gevonden.
Zijn er momenten van trots die je zou willen delen?
Ik ben trots dat ik ben blijven zoeken, en een andere behandelaar heb gevonden om mijn diagnose helder te krijgen. En ik ben trots op mijn gezin, zij hebben dit hele proces met mij meegemaakt.
Wat zou je anderen willen meegeven die nog aan het begin staan van hun ontdekkingsreis?
Herken je jezelf in ADHD of autisme? Laat je testen. Er is niks mooier dan eindelijk jezelf ontdekken.
Wat zou je willen dat de buitenwereld beter begrijpt over neurodivergent zijn?
Ik zou willen dat mensen, vooral psychologen en psychiaters, beter begrijpen dat autisme bij vrouwen zich echt anders uit.
Als iemand vraagt om een test voor autisme, dan is dat vaak omdat diegene het eigenlijk allang wéét. Wat nog nodig is, is bevestiging van buitenaf.
Wil je nog iets delen dat voor jou belangrijk is of niet in de vragen aan bod kwam?
Ik heb pas vier weken geleden officieel de diagnose ADHD en autisme gekregen.
Ik ben 48 jaar oud, en ik durf te zeggen dat ik 48 jaar heb geworsteld. Op school, op het werk, in de omgang met anderen. Had ik het maar eerder geweten. Misschien was mijn leven dan minder zwaar geweest, met begeleiding op maat.
Dan had ik ook eerder geweten dat autisme vaak samengaat met spierspanning. Misschien had ik dan al jong geleerd om mijn grenzen aan te geven. Maar ik heb dat nooit geleerd. Sterker nog: ik zou niet eens weten hoe ik dat moet doen. Door die constante spanning heb ik inmiddels al 18 jaar chronische rugpijn.
Ik hoop dat ik nu eindelijk mag leren zeggen:
“Tot hier. En niet verder. Punt.”
Wil jij ook jouw ervaringsverhaal delen?
Bij Neurodivers Denken geloven we in de kracht van echte verhalen. Of je nu net je diagnose hebt gekregen, al jaren onderweg bent, of nog zoekende bent: jouw ervaring mag er zijn.
Wil je meedoen aan onze reeks ervaringsverhalen? Stuur dan een berichtje via de mail.
Je hoeft geen schrijver te zijn, jouw woorden zijn genoeg.
Samen maken we ruimte voor échte verhalen.
