Hoe vertel je iemand dat je autisme, ADHD of allebei hebt? Hoe leg je uit wat het betekent, zonder dat je telkens vastloopt in woorden of jezelf uitgeput voelt?
Veel mensen met een diagnose lopen tegen datzelfde probleem aan. De diagnose op zich is vaak al een zoektocht, maar daarna begint er nóg een: hoe deel ik dit met mijn omgeving?
Woorden vinden die vaak ontbreken
Als je een diagnose krijgt, verandert er veel in hoe je naar jezelf kijkt. Maar je omgeving ziet jou nog steeds zoals altijd. Dat kan verwarrend zijn, voor jou én voor hen. Soms komen er vragen of vooroordelen waar je niet meteen een antwoord op hebt. Soms wil je iets uitleggen, maar je hebt de energie niet om het steeds opnieuw te zeggen.
Ik geloof dat woorden kunnen helpen. Woorden die een begin maken van een gesprek, zonder dat jij ze steeds helemaal zelf hoeft te bedenken.
Open brieven als hulpmiddel
Daarom schreef ik drie open brieven. Geen “handleidingen”, geen complete verhalen, maar een hulpmiddel. Iets wat je kunt gebruiken om uit te leggen wat autisme, ADHD of AuDHD wel en niet betekent.
Je kunt ze lezen voor jezelf, om herkenning te vinden. Je kunt ze delen met familie, vrienden of collega’s, om begrip te vergroten. Je mag ze ook aanpassen, inkorten of aanvullen, zodat ze beter bij jou passen.
De brieven lezen
👉 Lees de open brief over autisme
👉 Lees de open brief over ADHD
👉 Lees de open brief over AuDHD
Onder ‘voor jou‘ vind je ook infographics: een korte visuele samenvatting in mijn doodlestijl, die je makkelijk kunt bewaren of delen.
Waarom dit belangrijk is
Deze brieven zijn niet bedoeld om jou in een hokje te plaatsen. Integendeel: ze zijn er om hokjes open te breken. Om misverstanden te doorbreken. Om gesprekken mogelijk te maken.
Iedereen beleeft autisme, ADHD of AuDHD op een unieke manier. Maar juist daarom is het zo belangrijk dat er woorden en beelden bestaan die een basis leggen. Zodat jij niet steeds vanaf nul hoeft te beginnen.
Dankjewel voor de drie brieven. Ik heb ze alle drie gelezen. Ik weet nog niet of ik de AuDHD brief ga publiceren, maar voor mezelf is het zeker helpend.
Als ik audhd lees denk ik heb ik dat nu ook?? Weet zijn daar ook veel herkenbare dingen. Ik weet nu pas op mijn 59ste dat ik adhd heb
Je raakt hier iets herkenbaars aan. Tegelijk is het goed om te nuanceren. Alleen het lezen van deze brieven en herkenning voelen betekent niet automatisch dat je ook autisme of AuDHD hebt, laat staan een diagnose.
Wat het wel kan doen, is iets openen. Herkenning kan een uitnodiging zijn om te gaan onderzoeken. Voor jezelf. In gesprek met anderen. Door te lezen, luisteren, terug te kijken op je leven.
Neurodivergentie is geen zwart wit verhaal. Een hoofd werkt niet in losse vakjes. Niet tot hier autisme en vanaf daar ADHD. Veel neurodivergente mensen herkennen kenmerken van beide. Bij de een overheerst ADHD, bij de ander autisme. Soms heb je van het ene meer last en van het andere minder, maar herkenning is er wel. Het is een spectrum, met veel variatie.
Dat betekent niet dat dit voor jou zo is. Het betekent wel dat het logisch is dat deze vraag bij je opkomt. En dat je die niet meteen hoeft te beantwoorden. Onderzoeken mag op veel manieren. Zelfonderzoek telt ook. En als voor jou herkenning al helpend is, zonder label of officiële diagnose, dan is dat ook ok.