Soms ben ik zes. Dan kan ik urenlang kijken naar de beweging van lampjes of naar bubbels die omhoog dansen in een waterkolom. Dan wil ik mijn knuffel vasthouden, of een zacht dekentje tegen mijn wang voelen. Ik kan helemaal verdwijnen in de veilige eenvoud van iets kleins, iets voorspelbaars. Het voelt dan alsof mijn binnenwereld even dezelfde is als die van een kind dat net de magie van de wereld ontdekt. En dat is fijn. Rustgevend. Een stukje onschuld dat nooit is weggegaan.

Op andere momenten ben ik zeventig. Dan voel ik de zwaarte van alles wat ik heb meegemaakt. Mijn lijf voelt log en vermoeid, mijn hoofd zo vol en oud als een stoffige zolder. Alsof ik de verhalen en littekens van een heel leven meesleep, maar geen enkel moment kreeg om echt jong te zijn. Het is die vermoeidheid die je diep in je botten voelt, alsof elk stukje energie zorgvuldig verdeeld moet worden om de dag door te komen.

En ergens daartussen zit een leegte. Een periode die ik nooit écht heb doorleefd: mijn tienerjaren. Terwijl anderen hun eerste verliefdheden beleefden, grenzen opzochten, stiekem kattenkwaad uithaalden of de vrijheid proefden van zelf ontdekken, zat ik gevangen in overleven. Ik was bezig met maskeren, met aanpassen, met zorgen dat ik niet opviel. Met leren hoe ik moest “doen alsof”, in plaats van leren wie ik eigenlijk was. Het voelt soms alsof ik die hele fase simpelweg heb overgeslagen. Alsof mijn leven een sprong maakte van kind naar volwassene, zonder de brug ertussen.

Misschien is dat ook wat het betekent om neurodivergent te zijn: dat je ontwikkeling geen rechte lijn volgt. Dat je niet in een nette, logische tijdlijn past van kindertijd → tienerjaren → volwassenheid. Het voelt eerder als een kronkelig pad vol sprongen, stiltes en gaten. Soms ben ik het kind dat houvast zoekt in een knuffel of speelgoed dat “eigenlijk niet meer past bij mijn leeftijd”. Soms ben ik de oude ziel die nadenkt over de zin van alles en zich te moe voelt voor de drukte van de wereld. En soms ben ik dat gemis zelf: een lege schakel in een ketting die er nooit geweest is.

Leeftijd voelt voor mij niet als een getal, maar als een mozaïek. Verschillende stukken die tegelijkertijd bestaan, overlappen en soms botsen. Het kan verwarrend zijn om niet in dat lineaire plaatje te passen, maar ik begin steeds meer te accepteren dat dit is wie ik ben. Dat het niet fout is, maar anders.

Misschien is dat ook de kern: mijn manier van bestaan is geen rechte weg, maar een verzameling paden die naast elkaar lopen. Een kind, een oude ziel, en een gemis. En hoe vreemd dat soms ook voelt, het is ook waardevol. Want juist daarin zit mijn eigen waarheid.

En jij? Voel jij je ook weleens meerdere leeftijden tegelijk?

Diep denken = diep voelen
Veel neurodivergente mensen denken diep. Soms heel diep. Niet even “waar heb ik vandaag zin in”, maar vragen als: Wat is mijn plek in de wereld? Wat draag ik bij? Waarom voelt alles zo zwaar als ik niks ‘bijzonders’ doe?

Dit zijn geen rare vragen. Voor ons voelen ze juist heel logisch. We willen begrijpen, betekenis vinden, en de wereld om ons heen op een kloppende manier kunnen duiden. Maar dat diepe denken brengt ook intensiteit mee. Want hoe meer lagen je ziet, hoe meer je ook voelt wat er schuurt, wat mist, wat tegenstrijdig is. En dat kan behoorlijk verwarrend of vermoeiend zijn – zeker als de wereld om je heen daar weinig ruimte voor laat.

Als je diep denkt – en anderen het niet begrijpen
Tijdens een recente lotgenotenavond spraken we over dit thema. Wat ons allemaal opviel: we herkennen bij onszelf het diepe denken. Het eindeloos analyseren, verbanden zoeken, betekenis willen geven aan dingen die voor anderen misschien simpel lijken. En we herkenden ook allemaal hoe moeilijk dat is om uit te leggen aan mensen die zelf anders in elkaar zitten.

Want zodra je iets zegt over zingeving, over de zin van het leven of de wereld, of over de verwarring die ontstaat als dingen niet kloppen in je hoofd of hart, dan kijken mensen je vaak raar aan. Alsof het overdreven is, of onnodig zwaar. Terwijl het voor ons juist heel logisch is om op dat niveau te denken, het is geen aanstellerij, het is hoe we in elkaar zitten.

Zingeving is er, maar soms kom je er niet bij
En daar komt nog iets bij. Voor veel van ons is zingeving niet iets wat je ‘hebt’, maar iets wat je ervaart. Het is niet altijd tastbaar of helder. Zeker niet op momenten dat je dieper in een depressie zit, overprikkeld bent of gewoonweg te moe bent van het leven. Dan lukt het niet meer om de dingen te voelen die normaal betekenis geven. Niet omdat ze er niet meer toe doen, maar omdat je systeem geen ruimte meer heeft om erbij te komen.

En dat kan frustrerend zijn. Je weet ergens wel dat je blij wordt van iets doen met je kind, of een Dungeons & Dragons-map ordenen, of een blog schrijven. Maar op dat moment voelt het leeg, onbereikbaar, of gewoon te veel. Terwijl dat júist de dingen zijn die je normaal zingeving brengen.

“Daar moet je niet zo over nadenken”
Veel van ons kennen die opmerking. Of een afgeleide ervan. “Niet zo zwaar doen. Gewoon genieten.” En natuurlijk is dat goedbedoeld. Maar voor mensen die intens leven, diep voelen en snel overprikkeld raken, is dat geen kwestie van ‘gewoon’ iets aanzetten. Het voelt alsof je in een andere laag denkt dan de meeste mensen, en juist daardoor bots je vaker met oppervlakkige reacties of onbegrip.

We merkten die avond dat we allemaal weleens het gevoel hebben gehad dat we “raar” zijn. Dat het vreemd is dat je nadenkt over de zin van het leven, de impact van je keuzes, of het gevoel dat je niet past in het plaatje van hoe het zou ‘moeten’. Maar dat diepe denken is geen fout. Het is een kenmerk. En soms zelfs een kracht.

Zingeving zit ook in het kleine
Zingeving hoeft geen grootse missie te zijn. Soms zit het in hele kleine dingen: een stukje schrijven. Iets op orde krijgen in je map. Even lachen met je kind. Of gewoon weten dat je met jouw verhaal iemand anders helpt, al is het er maar één.

Voor neurodivergente mensen zit betekenis vaak niet in standaard hokjes, maar in authenticiteit. In echt mogen zijn. In verbinding zonder sociale spelletjes. In ruimte om te ademen zonder oordeel.

Jouw manier van denken doet ertoe
Als je in een donkere fase zit, is het logisch dat zingeving verder weg voelt. Dat je niet bij dat innerlijke kompas kunt. Maar dat betekent niet dat het weg is. Het is er nog steeds – soms diep onder de oppervlakte. Wachtend tot er weer een beetje licht doorkomt.

En misschien is dat wel de belangrijkste boodschap die we die avond voelden:
Je hóéft het niet allemaal te weten. Je hoeft het niet op te lossen. Maar jouw manier van kijken, voelen, denken – die doet ertoe.

Ook als de wereld je niet altijd volgt.

Wat betekent “ruimte voor autisme” voor mij?

Voor mij betekent ruimte voor autisme het creëren van een omgeving waarin mensen met autisme zichzelf kunnen zijn, zonder de druk om te maskeren of zich voortdurend aan te passen aan de verwachtingen van anderen. Het is de vrijheid om je eigen tempo, interesses en emoties te volgen, en daarbij erkenning te vinden voor wie je werkelijk bent. Het gaat erom dat we een plek vinden waar we onze unieke manier van denken en ervaren kunnen omarmen, in plaats van ons te laten beperken door normen die niet voor ons zijn ontworpen.

De uitdaging van maskeren en het belang van authentiek zijn

Jarenlang heb ik mezelf aangepast aan wat ik dacht dat van mij werd verwacht. Dat proces van maskeren was noodzakelijk om te kunnen overleven in een maatschappij die niet altijd begrijpt hoe anders neurodivergente breinen werken. Maar het kostte ook veel energie en leidde tot gevoelens van isolatie en zelfvervreemding. Ruimte voor autisme betekent dan ook ook ruimte voor jezelf: de ruimte om die maskers af te zetten, om de kleine overwinningen te vieren en om te ontdekken wat écht bij jou past.

Hoe kan Neurodivers Denken hier een verschil maken?

Met Neurodivers Denken wil ik een veilige en ondersteunende omgeving creëren waar mensen met autisme – en alle vormen van neurodiversiteit – samenkomen om hun ervaringen te delen, elkaar te erkennen en te ondersteunen in hun reis naar zelfontdekking. Onze lotgenotenavonden en 1-op-1 sessies zijn bedoeld om jou die ruimte te bieden. Hier vind je niet alleen praktische tips en inzichten, maar vooral ook de bevestiging dat je niet alleen bent. Door ervaringen uit te wisselen, kunnen we samen een community vormen die zowel begrip als inspiratie biedt.

Conclusie

Ruimte voor autisme gaat over het vieren van jouw unieke manier van denken en ervaren. Het is een uitnodiging om authentiek te zijn, om de energie te vinden die nodig is om jezelf te omarmen, en om de kracht te ontdekken die voortkomt uit het loslaten van de verwachtingen van anderen. Bij Neurodivers Denken werken we eraan om deze ruimte te creëren en te bewaken, zodat jij, en anderen, zich gehoord, begrepen en gesteund voelen.

Ik nodig je uit om met mij in gesprek te gaan: hoe zie jij ruimte voor autisme, en wat betekent het voor jouw leven? Deel je gedachten en ervaringen – samen maken we een verschil.