Weet je wat ik denk? Autisme is er altijd al geweest. Ook in de oertijd, toen er nog helemaal geen vaccins of paracetamol waren. Mensen hadden toen verschillende rollen, verschillende manieren van denken. De jagers die hypergefocust en alert moesten zijn. De verzamelaars die patronen en details in de natuur herkenden. De zorgers die voelden wat anderen nodig hadden en veiligheid boden. Het waren juist die verschillen die maakten dat een groep kon overleven. Diversiteit was geen probleem, het was een voorwaarde voor voortbestaan. Waarom zouden we doen alsof dat verschil nu ineens een fout is?

Soms wordt er gedaan alsof autisme een moderne afwijking is, veroorzaakt door vaccins, voeding of schadelijke stoffen. Maar dat er vroeger geen woord voor was, betekent niet dat het er niet was. Het paste gewoon in de rollen die een gemeenschap nodig had.

Ironisch genoeg hoor ik juist vaak van mensen die zichzelf verbonden voelen met de natuur dat autisme zou komen door gifstoffen. Terwijl de natuur zelf al eeuwenlang laat zien dat diversiteit altijd heeft bestaan. Autisme hoort net zo goed bij de menselijke variatie als alle andere verschillen tussen mensen.

Wat wél veranderd is, is de maatschappij. Waar vroeger duidelijke ritmes en vaste structuren houvast gaven, leven we nu in een wereld die draait om snelheid, flexibiliteit en voortdurende prikkels. Dat maakt het leven voor neurodiverse mensen moeilijker. Niet omdat onze breinen fout zijn, maar omdat de wereld zo ingericht is dat ze minder passen.

Ik vind de hele discussie over waar autisme vandaan komt eerlijk gezegd niet zo belangrijk. Natuurlijk mag de wetenschap onderzoeken en zoeken naar verbanden. Maar in het dagelijks leven helpt het ons niet verder. Het verandert niets aan hoe ik mijn dagen leef. Het maakt mijn vermoeidheid niet minder. Het haalt de littekens van jarenlang maskeren niet weg.

Wat er wél toe doet, is hoe de wereld naar ons kijkt. En eerlijk: vaak voelt dat pijnlijk. Want telkens als er weer geroepen wordt dat autisme “voorkomen” of “genezen” kan worden, hoor ik tegelijk de boodschap dat wie ik ben eigenlijk niet goed genoeg is. Alsof mijn bestaan een fout is die opgelost moet worden.

Ik weet dat er mensen zijn die het normaliseren van autisme juist kwalijk vinden. Alsof we dan zouden ontkennen dat er uitdagingen zijn. Maar voor mij betekent normaliseren niet dat we de moeilijkheden wegpoetsen. Het betekent dat we erkennen dat autistische mensen er volwaardig bij horen. Dat ons bestaan geen fout is, geen probleem dat opgelost moet worden.

Soms krijg ik de vraag: “Als er een pil was om je autisme weg te nemen, zou je die nemen?” Mijn antwoord is: nee. En dat zeg ik niet omdat mijn leven makkelijk is geweest. Want dat was het niet. Ik heb mezelf jarenlang weggecijferd, en dat heeft me gesloopt. Chronische vermoeidheid, mentale klappen, het gevoel dat ik mezelf telkens kwijt was. Maar de last die ik draag komt niet door mijn autisme. Die komt door een wereld die niet gebouwd is voor mijn manier van denken.

En toch. Juist door die weg te gaan, ben ik nu sterker. Ik heb mijn maskers laten vallen. Ik ben dichter bij mezelf dan ooit. Ik weet dat mijn rugzak vol littekens zit, maar ik gebruik die nu om anderen te helpen. Met mijn boek. Met Neurodivers Denken. Met alles wat ik deel.

Daarom zou ik nooit kiezen voor een pil die mijn autisme wegneemt. Want dat zou betekenen dat ik mezelf uitwis. Dat ik ook de kracht, de scherpte, de unieke manier van kijken verlies die mij maken tot wie ik ben. Mijn leven is niet minder waard door mijn autisme. Het is juist door alles wat ik heb meegemaakt dat ik nu sta waar ik sta.

Autisme hoeft niet opgelost. Het is geen fout. Het is een manier van bestaan. Wat er echt nodig is, is een samenleving die leert beter om te gaan met verschillen. Waar ruimte is voor diversiteit, waar mensen zichzelf mogen zijn, en waar niemand zich hoeft weg te stoppen om geaccepteerd te worden.