Nu een paar jaar later is mijn leven zo anders, maar tegelijk is er één ding waar ik mijn vinger niet op kan leggen.

Zodra ik mijn diagnose kreeg viel alles op zijn plek, ook dat ik mij nergens mee verbonden had gevoeld. Altijd voelde ik mijzelf de vreemde eend in de bijt, ik hoorde er niet echt bij en was raar. Na mijn diagnose dacht ik “aah dat veroorzaakte dat”. En ik dacht dat dit dan ook betekende dat het opgelost was nu ik het begreep.

Helaas, ik voel mij nergens echt bij horen of onderdeel van. Ik kan cognitief door mijn hoogbegaafdheid beredeneren dat ik wel erbij hoor, maar ergens blijft dat stemmetje die zegt “Je hoort er niet bij”. Echte verbinding en aansluiting lukt mij niet dus ben ik mij gaan afsluiten. Steeds minder contacten met mensen, maar ook bleek al snel dat ik al niet de juiste mensen om mij heen had.

Ik ben zelf iemand met fors kinderlijk trauma. Een kip en een ei verhaal want generationeel trauma ben ik ook bekend mee. Waarom ik hier over schrijf is omdat ik dacht misschien ben ik gek? Andere mensen ook neurodivergente mensen zie ik verbinding maken, sociale contacten hebben, vrienden te hebben en sociale dingen te doen. Voor mij voelt het veelal alsof ik heel veel moet zeuren voor iemand met mij wil afspreken. Ik weet dat dit iets in mij is en niet van een ander, maar ik ben ook nieuwsgierig, voel jij je echt verbonden met mensen of is het meer maskeren? En hoe ga je om met een verlangen tot authentieke verbinding maar niet weten hoe je dit moet vinden zonder jezelf te verliezen?