<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?><rss version="2.0"
	xmlns:content="http://purl.org/rss/1.0/modules/content/"
	xmlns:wfw="http://wellformedweb.org/CommentAPI/"
	xmlns:dc="http://purl.org/dc/elements/1.1/"
	xmlns:atom="http://www.w3.org/2005/Atom"
	xmlns:sy="http://purl.org/rss/1.0/modules/syndication/"
	xmlns:slash="http://purl.org/rss/1.0/modules/slash/"
	>

<channel>
	<title>helingsproces &#8211; Neurodivers Denken</title>
	<atom:link href="https://neurodiversdenken.nl/tag/helingsproces/feed/" rel="self" type="application/rss+xml" />
	<link>https://neurodiversdenken.nl</link>
	<description></description>
	<lastBuildDate>Wed, 01 Oct 2025 20:49:05 +0000</lastBuildDate>
	<language>nl-NL</language>
	<sy:updatePeriod>
	hourly	</sy:updatePeriod>
	<sy:updateFrequency>
	1	</sy:updateFrequency>
	<generator>https://wordpress.org/?v=7.1.4</generator>

<image>
	<url>https://i0.wp.com/neurodiversdenken.nl/wp-content/uploads/2023/04/cropped-favicon-16x16-2.png?fit=32%2C32&#038;ssl=1</url>
	<title>helingsproces &#8211; Neurodivers Denken</title>
	<link>https://neurodiversdenken.nl</link>
	<width>32</width>
	<height>32</height>
</image> 
<site xmlns="com-wordpress:feed-additions:1">245843858</site>	<item>
		<title>Stormen die ik leerde dragen</title>
		<link>https://neurodiversdenken.nl/stormen-die-ik-leerde-dragen/</link>
					<comments>https://neurodiversdenken.nl/stormen-die-ik-leerde-dragen/#respond</comments>
		
		<dc:creator><![CDATA[Nanda Remkes]]></dc:creator>
		<pubDate>Thu, 02 Oct 2025 06:02:00 +0000</pubDate>
				<category><![CDATA[Persoonlijk]]></category>
		<category><![CDATA[Tussen alles en niets]]></category>
		<category><![CDATA[ADHD]]></category>
		<category><![CDATA[Autisme]]></category>
		<category><![CDATA[bestaansrecht]]></category>
		<category><![CDATA[emotieregulatie]]></category>
		<category><![CDATA[emotionele verwaarlozing]]></category>
		<category><![CDATA[gevoelens]]></category>
		<category><![CDATA[grenzen stellen]]></category>
		<category><![CDATA[helingsproces]]></category>
		<category><![CDATA[herstel]]></category>
		<category><![CDATA[hoop]]></category>
		<category><![CDATA[jeugdtrauma]]></category>
		<category><![CDATA[kwetsbaarheid]]></category>
		<category><![CDATA[Late diagnose]]></category>
		<category><![CDATA[Neurodiversiteit]]></category>
		<category><![CDATA[opgroeien]]></category>
		<category><![CDATA[Overprikkeling]]></category>
		<category><![CDATA[people pleasing]]></category>
		<category><![CDATA[rauwe waarheid]]></category>
		<category><![CDATA[storm van emoties]]></category>
		<category><![CDATA[zelfliefde]]></category>
		<guid isPermaLink="false">https://neurodiversdenken.nl/?p=2366</guid>

					<description><![CDATA[Er is een tijd geweest dat ik mezelf niet durfde toe te geven dat ik emotioneel verwaarloosd ben opgegroeid. Van buitenaf leek mijn jeugd gewoon normaal. Geen grote drama’s, geen rode vlaggen. Als iemand me een paar jaar geleden had gevraagd, had ik gezegd: “Ik heb niets te klagen gehad.” Maar de littekens die je [&#8230;]]]></description>
										<content:encoded><![CDATA[
<p class="wp-block-paragraph">Er is een tijd geweest dat ik mezelf niet durfde toe te geven dat ik emotioneel verwaarloosd ben opgegroeid. Van buitenaf leek mijn jeugd gewoon normaal. Geen grote drama’s, geen rode vlaggen. Als iemand me een paar jaar geleden had gevraagd, had ik gezegd: “Ik heb niets te klagen gehad.”</p>



<p class="wp-block-paragraph">Maar de littekens die je niet ziet, leven vanbinnen. Ik merkte het toen ik ouder werd en steeds vaker vastliep in relaties – met anderen, maar vooral met mezelf.</p>



<p class="wp-block-paragraph">Ik voelde altijd te veel. Alsof mijn huid dunner was dan die van anderen, alsof geluiden harder binnenkwamen, blikken scherper sneden, woorden langer bleven echoën. Ik had stormen in me die ik niet kon doven. Soms barstte ik uit in tranen zonder duidelijke reden. Soms gilde ik van binnen, maar kwam er alleen stilte uit. En als ik overspoeld raakte, was er niemand die naast me kwam zitten. Niemand die zei: “Ik zie dat je worstelt. Het is oké.”</p>



<p class="wp-block-paragraph">Wat ik wél leerde, was mezelf inhouden. Pleasen. Me aanpassen. Glimlachen terwijl mijn keel dichtgeknepen zat. Zorgen dat ik niet te lastig was. Alles om de vrede te bewaren. Alles om niet nog meer het gevoel te krijgen dat ik te veel was.</p>



<p class="wp-block-paragraph">Het harde is dat emotionele verwaarlozing vaak niet zichtbaar is. Ik werd gevoed, gekleed, naar school gebracht. Alles leek normaal. Maar er was geen ruimte voor mijn binnenwereld. Geen woorden om te leren wat ik voelde, geen armen die me troostten als ik instortte. De boodschap die bleef hangen: slik het in, doe normaal, stel je niet aan.</p>



<p class="wp-block-paragraph">Alleen: ik kón het niet inslikken. Ik voelde teveel. Veel meer dan ik aankon. Ik herinner me hoe ik als kind huilend op mijn kamer zat, het gevoel had dat mijn hart uit elkaar scheurde, maar niemand die kwam. Of hoe ik schreeuwde tegen de muur, omdat ik niet wist hoe ik die storm uit mijn lijf moest krijgen. De stilte daarna was oorverdovend. Niet omdat er rust was, maar omdat er niets en niemand was die me hielp.</p>



<p class="wp-block-paragraph">Dat sloopt iets in je. Je gaat geloven dat jij het probleem bent. Niet je emoties. Niet de leegte om je heen. Nee, jijzelf. Jij bent te gevoelig. Te lastig. Te veel.</p>



<p class="wp-block-paragraph">Pas zes jaar geleden, na mijn diagnose, kwam er medicatie. Niet omdat iemand me eindelijk leerde hoe ik mijn binnenwereld kon dragen, maar omdat mijn binnenwereld moest worden gedempt. En dat is rauw om te schrijven. Het voelt alsof er nog steeds gezegd wordt: “Jij bent te veel, dus we maken je wat minder.”</p>



<p class="wp-block-paragraph">Het is een vreemde paradox: altijd overspoeld worden door gevoelens en tegelijk nooit hebben geleerd hoe je ermee omgaat. Het is alsof je midden in een storm geboren wordt, maar niemand je leert hoe je een schuilplaats bouwt. En op een dag kijk je op en zie je dat de storm jou heeft gevormd. Dat je littekens draagt die niemand ziet.</p>



<p class="wp-block-paragraph">Die littekens zitten in alles. In mijn angst voor conflicten. In het steeds over mijn eigen grenzen stappen om maar aardig gevonden te worden. In de nachten dat ik wakker lig, omdat mijn hoofd niet stilvalt. In het kleine meisje in mij dat nog steeds denkt dat ze niet welkom is zoals ze is.</p>



<p class="wp-block-paragraph">Het is pijnlijk om te beseffen dat je jeugd niet was wat je nodig had. Dat de leegte die je voelt niet zomaar uit de lucht komt vallen. En het is verwarrend, want mijn ouders deden ook gewoon hun best met wat zij hadden meegekregen. Maar dat maakt de pijn niet minder echt.</p>



<p class="wp-block-paragraph">Ik deel dit niet omdat ik dit hoofdstuk heb afgerond. Integendeel. Ik deel dit omdat ik weet dat ik niet de enige ben die hier middenin zit. Misschien herken jij het ook: dat gevoel van tussen alles en niets zweven. Niet genoeg om “echte trauma’s” te mogen claimen, maar wel genoeg om elke dag die littekens te voelen.</p>



<p class="wp-block-paragraph">Maar ik wil dit keer ook iets anders toevoegen. Iets wat ik pas sinds kort durf te voelen: hoop. Want ik leer steeds beter dat mijn emoties niet mijn vijand zijn. Dat ze me niet kapotmaken, maar me juist vertellen waar mijn grenzen liggen, wat ik nodig heb, waar mijn hart naar verlangt. Ik leer dat ik er mag zijn, stormen en al.</p>



<p class="wp-block-paragraph">Dat is geen rechte weg. Het is vallen en opstaan. Het is mezelf steeds opnieuw toespreken dat ik niet te veel ben, dat mijn intensiteit niet verkeerd is. En soms lukt dat nog steeds niet. Maar steeds vaker wel.</p>



<p class="wp-block-paragraph">Ik ben niet genezen van mijn verleden. Maar ik ben wel onderweg naar een toekomst waarin ik mezelf niet langer hoef weg te cijferen. Waarin ik de storm niet meer alleen hoef te vrezen, maar hem leer verstaan.</p>



<p class="wp-block-paragraph">En misschien is dát het grootste verschil met vroeger: ik weet nu dat ik bestaansrecht heb. Dat ik niet minder hoef te zijn. Dat ik, precies zoals ik ben, genoeg ben.</p>
]]></content:encoded>
					
					<wfw:commentRss>https://neurodiversdenken.nl/stormen-die-ik-leerde-dragen/feed/</wfw:commentRss>
			<slash:comments>0</slash:comments>
		
		
		<post-id xmlns="com-wordpress:feed-additions:1">2366</post-id>	</item>
		<item>
		<title>Rouw om het gemiste zelf</title>
		<link>https://neurodiversdenken.nl/rouw-om-het-gemiste-zelf/</link>
					<comments>https://neurodiversdenken.nl/rouw-om-het-gemiste-zelf/#respond</comments>
		
		<dc:creator><![CDATA[Nanda Remkes]]></dc:creator>
		<pubDate>Thu, 26 Jun 2025 08:45:00 +0000</pubDate>
				<category><![CDATA[Tussen alles en niets]]></category>
		<category><![CDATA[ADHD]]></category>
		<category><![CDATA[Autisme]]></category>
		<category><![CDATA[emotionele verwaarlozing]]></category>
		<category><![CDATA[helingsproces]]></category>
		<category><![CDATA[innerlijk kind]]></category>
		<category><![CDATA[Neurodiversiteit]]></category>
		<category><![CDATA[rouw]]></category>
		<category><![CDATA[Trauma]]></category>
		<category><![CDATA[zelfontdekking]]></category>
		<guid isPermaLink="false">https://neurodiversdenken.nl/?p=1108</guid>

					<description><![CDATA[Soms voel ik rouw.Niet om iemand anders, maar om wie ik zelf had kunnen zijn.Om het meisje dat nooit de kans kreeg om zichzelf te leren kennen vóór de schade kwam. Wat als ik eerder had geweten wat er met me aan de hand was?Wat als iemand me had verteld dat mijn brein gewoon anders [&#8230;]]]></description>
										<content:encoded><![CDATA[
<p class="wp-block-paragraph">Soms voel ik rouw.<br>Niet om iemand anders, maar om wie ik zelf had kunnen zijn.<br>Om het meisje dat nooit de kans kreeg om zichzelf te leren kennen vóór de schade kwam.</p>



<p class="wp-block-paragraph">Wat als ik eerder had geweten wat er met me aan de hand was?<br>Wat als iemand me had verteld dat mijn brein gewoon anders werkt, niet slechter, niet kapot, gewoon anders?</p>



<p class="wp-block-paragraph">Wat als ik was gezien in plaats van gecorrigeerd?<br>Wat als iemand had gezegd: <em>“Je bent niet moeilijk, je hebt het moeilijk.”</em><br>Wat als iemand het masker had herkend voordat ik het zelf begon te geloven?</p>



<p class="wp-block-paragraph">Want ik ben niet alleen laat gediagnosticeerd.<br>Ik ben ook jarenlang <em>niet opgevangen</em>.<br>Niet gehoord. Niet gespiegeld. Niet beschermd.</p>



<p class="wp-block-paragraph">Er werd van me verwacht dat ik me aanpaste. Dat ik stil was. Dat ik me schikte.<br>Dat ik niet moeilijk deed, niet te heftig was, niet zo gevoelig.<br>En ik probeerde het. God, wat heb ik het geprobeerd.</p>



<p class="wp-block-paragraph">Op school liep ik vast.<br>Ik snapte de structuur niet, raakte verdwaald in weektaken, en voelde me dom.<br>En in plaats van hulp kreeg ik vernedering.<br>Een leraar die me publiekelijk afbrandde. Dom noemde. Lui. Onverschillig.<br>Terwijl ik me letterlijk aan mijn bureau vastklampte om niet kopje-onder te gaan.</p>



<p class="wp-block-paragraph">Thuis was er ook weinig ruimte.<br>De volwassenen om me heen waren vooral met zichzelf bezig, of met overleven.<br>Ik leerde vroeg dat ik het alleen moest doen.<br>Dat emoties privé waren. Dat je niet lastig mocht zijn.<br>Dat stilte en terugtrekken veiliger waren dan uitreiken.</p>



<p class="wp-block-paragraph">Dus ik ging mezelf vervormen.<br>Leerde om mensen gerust te stellen, grapjes te maken, me ‘normaal’ voor te doen.<br>Niet omdat het voelde als mezelf, maar omdat het veiliger was dan mezelf zijn.<br>Want als ik <em>echt</em> mezelf liet zien, dan kwam er afstand. Afwijzing. Irritatie.<br>Of erger nog: niks.</p>



<p class="wp-block-paragraph">Ik weet nu dat ik autistisch ben. ADHD heb. En al jaren een persisterende depressie meedraag.<br>Ik weet nu dat ik geen probleemkind was.<br>Ik was een kind met een onzichtbare handleiding in een wereld zonder geduld.</p>



<p class="wp-block-paragraph">En dat besef…<br>Dat maakt ruimte, ja.<br>Maar ook pijn.</p>



<p class="wp-block-paragraph">Want hoe had het kunnen zijn,<br>als ik was begeleid in plaats van bijgestuurd?<br>Als ik was gerustgesteld in plaats van genegeerd?<br>Als ik grenzen had mogen voelen en bewaken, in plaats van negeren?</p>



<p class="wp-block-paragraph">Ik rouw om wie ik niet heb kunnen zijn.<br>Om het kind dat had mogen spelen in plaats van scannen.<br>Om de tiener die zichzelf lelijk vond omdat ze nooit leerde dat ze mooi was in haar eigen ritme.<br>Om de jongvolwassene die zichzelf verloor in relaties die alleen veilig voelden zolang ze zichzelf opofferde.</p>



<p class="wp-block-paragraph">En dat verdriet is geen zelfmedelijden.<br>Het is het gevolg van jarenlang afstemmen op de verkeerde zender.<br>Van overleven in plaats van leven.</p>



<p class="wp-block-paragraph">Soms komt er ook boosheid.<br>Op mensen. Op systemen. Op al die momenten waarop iemand had kunnen ingrijpen, maar het niet deed.<br>Maar die boosheid mag er zijn.<br>Zonder dat ik erin blijf hangen.</p>



<p class="wp-block-paragraph">Want er is ook iets anders gekomen.<br>Woorden. Inzicht. Mildheid.<br>Niet altijd, maar steeds vaker.<br>Een innerlijke stem die zegt: <em>“Het ligt niet aan jou.”</em></p>



<p class="wp-block-paragraph">Ik weet nu waarom dingen moeilijk zijn.<br>Ik snap eindelijk waar die constante uitputting vandaan komt.<br>Waarom ik vastloop, overprikkeld raak, of dagenlang crash na één intens moment.</p>



<p class="wp-block-paragraph">En dat helpt.</p>



<p class="wp-block-paragraph">Het heelt niet alles.<br>Maar het haalt wel de angel uit de schaamte.<br>Het maakt ruimte voor zachtheid. Voor herstel. Voor herontdekking.</p>



<p class="wp-block-paragraph">Ik leer opnieuw wie ik ben, zonder masker, zonder oordeel.<br>Langzaam. In mijn tempo.<br>Op mijn voorwaarden.</p>



<p class="wp-block-paragraph">En misschien…<br>is dat al meer dan ik ooit had durven hopen.</p>
]]></content:encoded>
					
					<wfw:commentRss>https://neurodiversdenken.nl/rouw-om-het-gemiste-zelf/feed/</wfw:commentRss>
			<slash:comments>0</slash:comments>
		
		
		<post-id xmlns="com-wordpress:feed-additions:1">1108</post-id>	</item>
	</channel>
</rss>
