Soms ben ik zes. Dan kan ik urenlang kijken naar de beweging van lampjes of naar bubbels die omhoog dansen in een waterkolom. Dan wil ik mijn knuffel vasthouden, of een zacht dekentje tegen mijn wang voelen. Ik kan helemaal verdwijnen in de veilige eenvoud van iets kleins, iets voorspelbaars. Het voelt dan alsof mijn binnenwereld even dezelfde is als die van een kind dat net de magie van de wereld ontdekt. En dat is fijn. Rustgevend. Een stukje onschuld dat nooit is weggegaan.

Op andere momenten ben ik zeventig. Dan voel ik de zwaarte van alles wat ik heb meegemaakt. Mijn lijf voelt log en vermoeid, mijn hoofd zo vol en oud als een stoffige zolder. Alsof ik de verhalen en littekens van een heel leven meesleep, maar geen enkel moment kreeg om echt jong te zijn. Het is die vermoeidheid die je diep in je botten voelt, alsof elk stukje energie zorgvuldig verdeeld moet worden om de dag door te komen.

En ergens daartussen zit een leegte. Een periode die ik nooit écht heb doorleefd: mijn tienerjaren. Terwijl anderen hun eerste verliefdheden beleefden, grenzen opzochten, stiekem kattenkwaad uithaalden of de vrijheid proefden van zelf ontdekken, zat ik gevangen in overleven. Ik was bezig met maskeren, met aanpassen, met zorgen dat ik niet opviel. Met leren hoe ik moest “doen alsof”, in plaats van leren wie ik eigenlijk was. Het voelt soms alsof ik die hele fase simpelweg heb overgeslagen. Alsof mijn leven een sprong maakte van kind naar volwassene, zonder de brug ertussen.

Misschien is dat ook wat het betekent om neurodivergent te zijn: dat je ontwikkeling geen rechte lijn volgt. Dat je niet in een nette, logische tijdlijn past van kindertijd → tienerjaren → volwassenheid. Het voelt eerder als een kronkelig pad vol sprongen, stiltes en gaten. Soms ben ik het kind dat houvast zoekt in een knuffel of speelgoed dat “eigenlijk niet meer past bij mijn leeftijd”. Soms ben ik de oude ziel die nadenkt over de zin van alles en zich te moe voelt voor de drukte van de wereld. En soms ben ik dat gemis zelf: een lege schakel in een ketting die er nooit geweest is.

Leeftijd voelt voor mij niet als een getal, maar als een mozaïek. Verschillende stukken die tegelijkertijd bestaan, overlappen en soms botsen. Het kan verwarrend zijn om niet in dat lineaire plaatje te passen, maar ik begin steeds meer te accepteren dat dit is wie ik ben. Dat het niet fout is, maar anders.

Misschien is dat ook de kern: mijn manier van bestaan is geen rechte weg, maar een verzameling paden die naast elkaar lopen. Een kind, een oude ziel, en een gemis. En hoe vreemd dat soms ook voelt, het is ook waardevol. Want juist daarin zit mijn eigen waarheid.

En jij? Voel jij je ook weleens meerdere leeftijden tegelijk?