En het mooiste is: het speelt zich af in mijn eigen wereld. Een homebrew wereld waar ik al lange tijd aan bouw. Ik heb de lore geschreven, de NPC’s bedacht, steden ontworpen, kaarten getekend… alles komt uit mijn hoofd en hart. Die kaarten, die zijn niet van een generator of ergens gedownload. Die heb ik zelf gemaakt. Elke straathoek, elk plein, elk detail met aandacht ingetekend. Dus ja, daar zit liefde in. En tijd. En ook een flinke portie perfectionisme.

Online werkte dat prima. Mijn maps zijn digitaal, netjes, overzichtelijk, ingedeeld in lagen. Alles op schaal.
Maar nu we live gaan, moet ik iets fysieks op tafel kunnen leggen. En ik ga dus echt niet €15 per map betalen om ze professioneel te laten printen voor iets wat misschien eenmalig is. (Al zegt mijn hoofd natuurlijk meteen: “Wat als je het vaker gaat doen? Wat als dit een serie wordt? Dan had je het maar beter meteen goed kunnen doen.”)

Dus: alternatief. Zelf printen. A4’tjes, aan elkaar plakken. Dat heb ik vaker gedaan. Dat zou technisch gezien moeten werken. Maar ik weet al hoe dat gaat. Die randjes komen nooit perfect uit. Er zit altijd ergens net een millimeter verschil.
En dan knaagt het. Dan wringt het. Alsof het papier zelf begint te schuren.

“Je overdrijft.”
“Niemand die het ziet.”
Nee. Maar ik zie het. En voel het. Elke keer als ik kijk.

Dus: andere route. Ik heb een flipoverblok. Groot genoeg. Terug naar basic. Analoog. Met de hand tekenen.
Rust, zou je denken.
Tot blijkt dat mijn originele kaarten te groot zijn voor dat papier. En ineens moet ik gaan aanpassen. Schalen. Inkrimpen. En daar gaat het weer mis.

Want ondanks dat het fantasy is, niks is ‘echt’, niks hoeft te kloppen, kan ik mijn originele ontwerp maar moeilijk loslaten. Mijn hoofd protesteert:
“Ja maar dat plein zat dáár…”
“Die gebouwen lagen precies zo…”
“Als je dat verandert, klopt het niet meer!”
Terwijl niemand die kaart ooit heeft gezien behalve ik. Geen speler die het mist. Maar mijn hoofd weet het. En dat is genoeg voor een error-loop.

Ik heb uiteindelijk iemand nodig die me helpt spiegelen. Iemand die gewoon naast me zit en zegt:
“Nanda… voor wie moet het eigenlijk kloppen? Voor wie moet het perfect zijn?”
En die vraag, hoe simpel ook, prikt precies waar het pijn doet.
Want het antwoord is: voor mij.
Omdat als het niet klopt, ik vastloop. Omdat mijn hoofd geen ruimte overlaat voor goed genoeg.
Alles moet precies passen, óf het hele bouwwerk stort in.

En dat is frustrerend. Want ik weet dat ik daarin doorsla.
Maar probeer dat maar eens te voelen.
Probeer maar eens te voelen dat het oké is als het niet klopt.
Spoiler: dat lukt dus niet altijd.

Maar goed, met veel moeite lukt het me toch om de map terug te brengen naar een formaat dat wél past op het flipovervel. Niet perfect. Maar bruikbaar. En dat is al een overwinning.

Ik maak er een nieuwe schets van. Eerst digitaal, gewoon simpele vormen, zodat ik het makkelijker over kan zetten. Alles op grid. Voor het overzicht. Voor de rust.
En dan: potlood pakken. Flipover open. Gaan met die banaan.

En dan…
Blijf ik met mijn arm in een restje saus hangen.
Vlek. Midden op mijn schets.

En ik voel direct die kortsluiting.
“Weggooien.”
“Opnieuw.”
“Het is verpest.”
Mijn hoofd gaat in overdrive.
Alles in mij wil stoppen. Want het is niet meer netjes. Niet meer mooi. Niet meer ‘goed’.

“Je kunt dit toch gewoon even opnieuw tekenen?”
“Is maar papier.”
“Als je nu doorgaat, blijf je je ergeren.”

En toch… weet ik ook: als ik dit nu laat winnen, dan blijf ik bezig. Dan is het nooit goed genoeg.
Dus ik probeer verder te gaan.
Niet omdat het voelt alsof het oké is.
Maar omdat ik wéét dat het oké is.
Daar zit een verschil. En dat verschil is zwaar.

Ik blijf naar de vlek kijken.
Ik voel hoe het schuurt.
Maar ik teken door.
Want uiteindelijk is het doel niet een perfecte map. Het doel is een avond vol fantasie, humor en avontuur, met mensen die het snappen.
En als ik eerlijk ben?

Ik denk nog steeds aan een nieuwe kaart.