Ik weet dat veel mensen moeite hebben met diagnoses, met “labeltjes”. Dat het voelt alsof je in een hokje wordt gestopt, alsof je identiteit wordt samengevat in een paar klinische termen. Maar ik merk bij mezelf iets anders. Iets dat bijna bevrijdend voelt. Want voor mij betekenen die woorden geen beperking, maar erkenning.

Waarom labeltjes mij geen angst meer aanjagen
Als je je hele leven hebt geprobeerd te begrijpen waarom je anders reageert, waarom dingen je sneller uitputten, waarom je altijd nét naast de stroom lijkt te zwemmen… dan zijn woorden als deze geen stempel. Ze zijn richtingaanwijzers. Wegwijzers. Ze zeggen: “Dit is niet jouw schuld. Dit heeft een naam. En het is echt.”

Het is niet dat ik er “blij” mee ben, alsof ik een cadeautje heb gekregen. Maar ik voel wél opluchting. Omdat er iets tastbaars is. Iets waarmee we nu gericht verder kunnen.

Erkenning die van buiten komt – omdat je die van binnen al zo lang mist
Wat me misschien het meest raakt, is dat deze erkenning niet komt van de mensen van wie ik het het liefste had willen horen. Niet van degenen die erbij waren, of die een rol speelden in het ontstaan van al die littekens. Maar juist van mensen van buitenaf, die professioneel kijken, luisteren, afwegen. En dan zeggen: “Je hebt gelijk. Er is echt iets. Je hebt veel meegemaakt. En het heeft gevolgen gehad.”

En dat doet meer dan ik had verwacht. Want ook al wist ik het ergens wel, ook al hoorde ik het van ambulant begeleiders of mensen die dichtbij me stonden… een deel van mij twijfelde nog steeds. Was ik niet gewoon te gevoelig? Zag ik spoken? Had ik het niet erger gemaakt dan het was?

Maar als een psycholoog, iemand die niks van mij hoeft behalve mijn waarheid, zegt dat het klopt, dan landt het ineens dieper. Dan is het niet langer alleen mijn gevoel. Dan is het een feit.

De depressie die ik al kende, maar nooit herkende
De term persisterende depressieve stoornis gaf me een klein schokje. Niet omdat het als een verrassing kwam, maar juist omdat ik dacht: “Oh… dus dat is wat dit is.”

Ik heb het namelijk al zolang ik me kan herinneren. Die lange periodes waarin ik me vlak voel. Somber, maar niet hysterisch verdrietig. Gewoon… leeg. Alsof de kleuren doffer zijn, de geluiden vlakker, de dingen die normaal rust geven alleen maar ruis maken. Tekenen, lezen, gamen, dingen waar ik normaal in opga, voelen dan zinloos. Ik eet omdat het moet, niet omdat ik honger heb of ergens van geniet. Alsof mijn lijf en hoofd in spaarstand staan, maar de batterij tóch niet oplaadt.

Het gekke is dat ik er op een bepaalde manier aan gewend ben geraakt. Het is mijn normale geworden. Maar juist dát maakt het zo verraderlijk. Want als iets altijd zo is geweest, ga je denken dat het gewoon bij je hoort. Dat jij nu eenmaal zo bent. Maar nu weet ik: nee, dit is geen karaktertrek. Dit is een symptoom. Een patroon dat te begrijpen is, en waar dus ook mee te werken valt.

Wat deze diagnoses mij echt brengen
Wat ik nu voel, is vooral rust. Geen rust als in: “nu is alles opgelost”, maar rust als in: ik hoef het niet meer alleen te dragen. Er is nu iets van richting. Een plan. Iets waar we aan kunnen werken. En misschien nog wel belangrijker: ik hoef mezelf niet meer te overtuigen dat het ‘echt’ is. Die strijd, dat innerlijke gevecht, wordt stil.

Dat betekent niet dat het makkelijk is. Maar het betekent wel dat ik nu erken wat er speelt, zonder me schuldig te voelen. Zonder mezelf kleiner te maken. En dát geeft ruimte.

Tot slot – een gedachte voor wie ook worstelt met ‘labeltjes’
Ik weet dat diagnoses eng kunnen zijn. Dat ze confronterend voelen, alsof je ineens wordt teruggebracht tot een rijtje symptomen. Maar voor mij voelen ze als het tegenovergestelde. Ze geven me niet mínder ruimte, maar méér. Omdat ze context bieden. Erkenning. En ja, ook hoop.

Want als je weet wat er speelt, kun je er iets mee. Niet alles oplossen misschien, maar wel beter begrijpen. En soms is dat precies wat je nodig hebt om verder te kunnen.

Dus nee, ik ben niet mijn labeltjes. Maar ze zijn wel een onderdeel van mijn verhaal. En vandaag heb ik besloten dat dat oké is.

Iedere ervaring is uniek. Er is niet één manier om neurodivergent te zijn, net zomin als er één manier is om mens te zijn.Wat ons bindt, is het verlangen om gezien te worden zoals we werkelijk zijn, zonder voorwaarden, zonder uitlegplicht.

Deze verhalen zijn geen vraag om medelijden. Ze zijn een uitnodiging tot echt luisteren.

Mijn naam is Nanda. Ik ben moeder van twee dochters, oprichter van Neurodivers Denken, en ervaringsdeskundige op het gebied van autisme en ADHD. Pas op latere leeftijd ontdekte ik dat ik zelf ook neurodivergent ben. Mijn verhaal gaat over zoeken, overleven, maskeren – en uiteindelijk over thuiskomen in mezelf.

Mijn Verhaal

Wanneer en hoe kreeg je de diagnose autisme en/of ADHD?
Mijn weg naar een diagnose was niet recht of simpel. Als kind voelde ik al dat ik “anders” was. Ik begreep de sociale regels niet goed, raakte snel overweldigd door geluiden, licht, verwachtingen. Maar omdat ik me ogenschijnlijk goed kon aanpassen — vooral door extreem te maskeren — viel ik tussen wal en schip.

Het duurde tot ik volwassen was, moeder werd, en mijn eigen kinderen ook met autisme en ADHD werden gediagnosticeerd, voordat de puzzelstukjes ook voor mezelf begonnen te vallen.

Mijn eerste diagnose was ADHD. Dat verklaarde een hoop, maar er bleef iets knagen. Er was méér. De intensiteit van mijn gevoelens, mijn overprikkelbaarheid, mijn behoefte aan structuur en rechtvaardigheid — het klopte niet helemaal met alleen ADHD. Later volgde de diagnose autisme. En toen pas viel echt alles op zijn plek. Niet als stempel, maar als handleiding naar mezelf.

Hoe was je eerste reactie op de diagnose?
Ik voelde opluchting, ja. Maar die opluchting kwam hand in hand met een enorm verdriet. Opluchting omdat ik eindelijk wist: ik ben niet gek, niet zwak, niet lui. Mijn worstelingen waren niet mijn schuld. Maar het verdriet om het meisje dat ik ooit was — het meisje dat zo haar best deed om niet “lastig” te zijn, die haar emoties opsloot, die dacht dat haar gevoelens verkeerd waren — dat verdriet sneed diep.

Ik rouwde om alle keren dat ik mezelf tekort had gedaan, omdat ik dacht dat ik moest zijn zoals anderen. En ik voelde woede. Niet in de zin van haat, maar een rauwe boosheid over hoeveel pijn voorkomen had kunnen worden, als iemand maar eerder écht had gekeken.

Welke rol speelde maskeren en aanpassen in jouw leven vóór de diagnose?
Maskeren was geen strategie. Het was noodzaak om te overleven. Vanaf jong meisje leerde ik dat gevoelens tonen werd afgestraft met afwijzing. Dat “je best doen” betekende: jezelf volledig wegcijferen. Op school leerde ik me kleiner te maken, mijn ongemak weg te slikken. Thuis voelde ik de onuitgesproken druk om perfect te zijn, om niet tot last te zijn. Mijn verdriet, mijn paniek, mijn overprikkeling: het paste niet binnen wat “gewenst” was, dus ik drukte het weg.

Ik werd een meester in spiegelen, in aanpassen, in voorspellen wat anderen nodig hadden en dat leveren – koste wat het kost. En tegelijkertijd: ik verloor mezelf. Ik wist op een gegeven moment niet meer wie ik was zonder maskers. Ik kende alleen nog maar de rollen die ik speelde: de pleaser, de helper, het “brave meisje” dat stil leed.

Wat zijn voor jou de grootste uitdagingen sinds je de diagnose hebt?
De diagnose krijgen is één ding. Erop leren vertrouwen dat je mag zijn wie je bent, is een veel langere weg. Mijn grootste uitdaging is om oude patronen niet automatisch weer op te pakken. Ik voel nog steeds de neiging om mezelf te forceren, om door te gaan als ik voel dat ik overprikkeld raak, om “sterk” te zijn terwijl mijn hele lijf schreeuwt om pauze.

Ook het omgaan met verwachtingen van de maatschappij blijft lastig. De wereld is gebouwd voor mensen die sociaal soepel zijn, snel schakelen, prikkels kunnen filteren. En elke keer dat ik moet uitleggen waarom ik iets anders nodig heb, voel ik nog een restje schaamte. Alsof ik me moet verantwoorden voor mijn eigen bestaansrecht. Dat loslaten is een proces. Soms lukt het. Soms struikel ik alsnog.

Wat zijn juist kwaliteiten of positieve kanten die je hebt ontdekt bij jezelf?
Voorheen zag ik mezelf vooral als “te intens”, “te moeilijk”, “te ingewikkeld”. Nu zie ik mijn gevoeligheid als een kracht. Ik voel aan wat niet uitgesproken wordt. Ik zie details die anderen missen. Ik heb een diepe loyaliteit naar de mensen die ik toelaat in mijn leven.

Mijn creatieve geest — het vermogen om van losse stukjes nieuwe werelden te maken — is geen vlucht meer, maar een gave. En misschien nog wel het belangrijkste: mijn veerkracht. Elke keer als ik dacht dat ik brak, ben ik toch weer opgekrabbeld. Niet omdat ik geen pijn voelde, maar omdat ik ondanks die pijn bleef zoeken naar manieren om mezelf trouw te blijven.

Hoe heeft de diagnose je kijk op jezelf veranderd?
Voor mijn diagnose zag ik mezelf vooral als een optelsom van tekortkomingen. Nu zie ik iemand die haar hele leven tegen de stroom in heeft gezwommen zonder te weten waarom het water zo wild was. Ik kijk met mildere ogen naar mijn eigen worstelingen. Ik snap nu waarom ik soms zoveel moeite had met ogenschijnlijk simpele dingen. En ik voel een diep respect voor mijn eigen overlevingskracht, zelfs als de manieren waarop ik overleefde nu niet meer passen. De diagnose gaf me niet alleen een label; het gaf me toestemming om mezelf opnieuw te leren kennen.

Hoe heeft het invloed gehad op je relaties (vrienden, familie, werk)?
Mijn diagnose heeft een soort schifting gebracht. Sommige mensen begrepen het en groeiden dichter naar me toe. Ze wilden weten wat ik nodig had, ze luisterden echt. Anderen konden of wilden die ruimte niet geven. Relaties waarin ik vooral moest maskeren of pleasen, zijn langzaam weggeëbd of abrupt gestopt.

Dat doet pijn. Maar tegelijkertijd: ik ben niet meer bereid om mezelf te verloochenen om erbij te horen. In werkcontexten betekent het dat ik veel scherper kijk naar omgevingen die passen. Ik gedij niet in chaos of dubbelzinnigheid. Heldere verwachtingen, respect voor grenzen, en ruimte voor eerlijkheid zijn voor mij essentieel.

Wat helpt jou om om te gaan met overprikkeling of overbelasting?
Voorkomen is belangrijker dan genezen. Ik plan bewust hersteltijd in mijn dagen. Tijd waarin ik niets “hoef” te doen. Ik gebruik hulpmiddelen zoals een zonnebril binnenshuis bij fel licht, noise-cancelling koptelefoons, en visuele timers om niet te verdrinken in tijdsdruk. Ik bewaak mijn grenzen actief. Als ik voel dat ik over mijn limiet ga, dan trek ik aan de rem — ook al vindt mijn omgeving dat soms “overdreven”.

En als ik toch overprikkeld raak? Dan mag ik herstellen, zonder mezelf daarvoor af te straffen.

Zijn er momenten van trots die je wilt delen? Kleine of grote successen?
Ik ben trots op elke dag waarop ik trouw blijf aan mezelf. Op elke “nee” die ik zeg om mijn grenzen te bewaken. Op elke keer dat ik ervoor kies om mijn gevoel te volgen, ook als dat betekent dat ik de makkelijkere weg laat liggen.

Een groot succes is het opzetten van Neurodivers Denken: een ruimte creëren die ik zelf zo gemist heb. Niet perfect, niet groots, maar echt.

En ik ben trots op mijn kinderen, op hoe zij zichzelf leren kennen zonder het gewicht van schaamte dat ik vroeger wel droeg.

Wat zou je anderen willen meegeven die nog aan het begin van hun ontdekkingsreis staan?
Je hoeft niet alles tegelijk te begrijpen. Gun jezelf de tijd om te rouwen, te ontdekken, te proberen en te falen. Je bent niet te veel, je bent niet te weinig. Je bent genoeg — precies zoals je bent. En zoek mensen die je echt zien. Die zijn er. Ook al lijkt het soms niet zo.

Is er iets dat je graag zou willen dat de buitenwereld beter begrijpt over leven met autisme/ADHD?
Dat “niet kunnen” niet hetzelfde is als “niet willen”.
Dat het feit dat iemand iets soms wél kan, niet betekent dat het altijd makkelijk gaat.
Dat wat voor jullie een kleine moeite lijkt, voor ons soms een berg is.
En dat luisteren — echt luisteren zonder meteen te willen fixen — vaak het grootste geschenk is dat je ons kunt geven.

Wil je verder nog iets delen dat voor jou belangrijk is?
Ja. Kwetsbaarheid is geen teken van zwakte. Het vraagt enorme kracht om jezelf te laten zien, mét al je littekens, je angsten, je hoop.
Ik ben niet kapot. Ik ben niet minder. Ik ben gewoon… mezelf. En dat is meer dan genoeg.

Wil jij ook jouw ervaringsverhaal delen?
Bij Neurodivers Denken geloven we in de kracht van echte verhalen. Of je nu net je diagnose hebt gekregen, al jaren onderweg bent, of nog zoekende bent: jouw ervaring mag er zijn.

Wil je meedoen aan onze reeks ervaringsverhalen? Stuur dan een berichtje via de mail.

Je hoeft geen schrijver te zijn – jouw woorden zijn genoeg.

Samen maken we ruimte voor échte verhalen.

Even persoonlijk…

Overprikkeling en ik? We zijn geen vrienden. Ik kan me prima redden in het dagelijks leven, maar als de dag me vol gooit met onverwachte geluiden, veel mensen, fel licht en tien dingen tegelijk die om mijn aandacht vragen, dan merk ik dat het begint te borrelen. Niet gezellig, zo’n innerlijke storm.

Bij mij uit het zich soms in kortaf reageren, mezelf terugtrekken of simpelweg compleet vastlopen. En ik ben dan nét diegene die op het verkeerde moment in een overvolle supermarkt staat met een karretje dat piept en TL-verlichting die rechtstreeks uit de hel lijkt te komen. Dan wil ik echt alleen nog maar een dekentje, mijn noise cancelling koptelefoon, en een kat op schoot (of drie).

Wat mij helpt? Vooral kleine dingen. Even weg van de drukte. Ademhalen. Of gewoon toegeven dat ik nú een pauze nodig heb – zelfs als dat betekent dat ik mezelf even terugtrek in de wc bij een feestje (ja, guilty). En hoe eerder ik die signalen herken, hoe beter ik erbij kan blijven.

Herken je dit ook? Je bent niet de enige. En nee, je bent ook niet raar of zwak. Je brein is gewoon even klaar met alles. En dat mag.

Praktische tips tegen overprikkeling

1. Creëer een rustplek
Zorg thuis voor een plek waar je je kunt terugtrekken. Denk aan een hoekje met een zachte deken, dempend licht, en eventueel een koptelefoon of white noise. Maak deze plek heilig – als jij daar zit, is het tijd voor herstel.

2. Gebruik oordoppen of een noise cancelling koptelefoon
Geluid is vaak een grote trigger. Een goede koptelefoon of speciale oordoppen kunnen echt een wereld van verschil maken, zeker in drukke ruimtes zoals openbaar vervoer, winkels of kantoren.

3. Ademhalingsoefeningen
Een simpele ademhalingstechniek, zoals 4 tellen in, 4 tellen vasthouden en 4 tellen uitademen, kan je zenuwstelsel helpen kalmeren. Je hoeft geen yogi te zijn – zelfs één minuut bewust ademhalen helpt.

4. Plan hersteltijd in
Zet pauzes of rustmomenten in je agenda alsof het afspraken zijn. Vooral na intensieve activiteiten: sociaal contact, werk, boodschappen doen. Zo voorkom je dat je batterij ineens helemaal leeg is.

5. Minimaliseer visuele prikkels
Zeker bij thuiswerken of ontspanning kan een rustige omgeving enorm helpen. Denk aan gedempte verlichting, weinig rommel in je zichtveld, en bijvoorbeeld zachte kleuren.

6. Beperk multitasken
Doe liever één ding tegelijk. Taken afwisselen kost veel energie voor het brein. Zet meldingen op je telefoon uit, werk met lijstjes en neem de tijd voor elke taak.

7. Herken je signalen van overprikkeling
Begin je sneller geïrriteerd te raken? Lukt concentreren niet meer? Heb je moeite met praten of luisteren? Neem dat serieus. Hoe eerder je ingrijpt, hoe beter je herstelt.

8. Zoek je veilige mensen op
Soms helpt het om gewoon even te kunnen uitspreken wat je voelt, zonder oordeel. Zoek iemand die je vertrouwt – of overweeg een (online) lotgenotengroep waar je ervaringen kunt delen.

Overprikkeling helemaal vermijden lukt zelden, maar met deze technieken kun je jezelf beter ondersteunen. En vergeet vooral niet: zelfzorg is geen luxe. Het is een noodzaak!

Wat betekent “ruimte voor autisme” voor mij?

Voor mij betekent ruimte voor autisme het creëren van een omgeving waarin mensen met autisme zichzelf kunnen zijn, zonder de druk om te maskeren of zich voortdurend aan te passen aan de verwachtingen van anderen. Het is de vrijheid om je eigen tempo, interesses en emoties te volgen, en daarbij erkenning te vinden voor wie je werkelijk bent. Het gaat erom dat we een plek vinden waar we onze unieke manier van denken en ervaren kunnen omarmen, in plaats van ons te laten beperken door normen die niet voor ons zijn ontworpen.

De uitdaging van maskeren en het belang van authentiek zijn

Jarenlang heb ik mezelf aangepast aan wat ik dacht dat van mij werd verwacht. Dat proces van maskeren was noodzakelijk om te kunnen overleven in een maatschappij die niet altijd begrijpt hoe anders neurodivergente breinen werken. Maar het kostte ook veel energie en leidde tot gevoelens van isolatie en zelfvervreemding. Ruimte voor autisme betekent dan ook ook ruimte voor jezelf: de ruimte om die maskers af te zetten, om de kleine overwinningen te vieren en om te ontdekken wat écht bij jou past.

Hoe kan Neurodivers Denken hier een verschil maken?

Met Neurodivers Denken wil ik een veilige en ondersteunende omgeving creëren waar mensen met autisme – en alle vormen van neurodiversiteit – samenkomen om hun ervaringen te delen, elkaar te erkennen en te ondersteunen in hun reis naar zelfontdekking. Onze lotgenotenavonden en 1-op-1 sessies zijn bedoeld om jou die ruimte te bieden. Hier vind je niet alleen praktische tips en inzichten, maar vooral ook de bevestiging dat je niet alleen bent. Door ervaringen uit te wisselen, kunnen we samen een community vormen die zowel begrip als inspiratie biedt.

Conclusie

Ruimte voor autisme gaat over het vieren van jouw unieke manier van denken en ervaren. Het is een uitnodiging om authentiek te zijn, om de energie te vinden die nodig is om jezelf te omarmen, en om de kracht te ontdekken die voortkomt uit het loslaten van de verwachtingen van anderen. Bij Neurodivers Denken werken we eraan om deze ruimte te creëren en te bewaken, zodat jij, en anderen, zich gehoord, begrepen en gesteund voelen.

Ik nodig je uit om met mij in gesprek te gaan: hoe zie jij ruimte voor autisme, en wat betekent het voor jouw leven? Deel je gedachten en ervaringen – samen maken we een verschil.

Anders Denken, Anders Voelen

Mijn brein werkt net iets anders dan dat van de meeste mensen. Ik ben neurodivergent. Voor mij betekent dat dat ik dingen intens ervaar: geluiden, gevoelens, gedachten. Alles lijkt versterkt. En hoewel dat soms een kracht kan zijn, zoals creatief denken of hyperfocus, zorgt het ook voor momenten van diepe eenzaamheid.

In sociale situaties voel ik me vaak de buitenstaander. Terwijl anderen moeiteloos praten over koetjes en kalfjes, worstel ik om het gesprek te volgen. Niet omdat ik niet wil, maar omdat mijn brein constant andere kanten op gaat. Ik vraag me dan af: waarom voel ik me zo anders? Waarom lijkt iedereen het zoveel makkelijker te hebben?

Het Masker dat Ik Draag

Een groot deel van mijn leven heb ik geprobeerd te maskeren. Net doen alsof ik hetzelfde ben als iedereen, alsof mijn brein werkt zoals het “zou moeten”. Ik heb geleerd hoe ik sociaal moet zijn, hoe ik “normaal” kan reageren in situaties waarin mijn instinct me eigenlijk zegt om weg te rennen of stil te blijven. Maar dit masker dragen is uitputtend.

Na sociale interacties, zelfs met goede vrienden, voel ik me vaak leeg. Alsof ik mezelf kwijt ben. Het masker zorgt ervoor dat ik minder eenzaam lijk, maar in werkelijkheid vergroot het alleen maar mijn gevoel van isolatie. Want wie ben ik, als ik mezelf niet mag zijn?

De Stilte in de Eenzaamheid

Dan zijn er de momenten van stilte. De dagen waarop ik me terugtrek omdat ik simpelweg niet meer de energie heb om te doen alsof. Dat zijn de momenten waarop de eenzaamheid het hardst toeslaat. Het is niet dat ik niet wil verbinden met anderen, maar ik weet vaak niet hoe. En wanneer ik het wel probeer, voelt het alsof er een onzichtbare muur tussen mij en de rest van de wereld staat.

Eenzaamheid is meer dan alleen fysiek alleen zijn. Voor mij is het de onzichtbare strijd van niet kunnen uitdrukken hoe ik me echt voel, van niet altijd begrepen worden, zelfs door degenen die het dichtst bij me staan.

Verbinding Vinden in de Onvolmaaktheid

De afgelopen jaren heb ik geleerd dat er kracht zit in kwetsbaarheid. Door te praten over mijn neurodivergentie en mijn ervaringen met eenzaamheid, heb ik langzaam mensen gevonden die wél begrijpen hoe het voelt. Andere neurodivergente mensen die dezelfde strijd ervaren. Maar ook neurotypische mensen die openstaan voor een ander perspectief en niet bang zijn om te luisteren zonder te oordelen.

De grootste les die ik heb geleerd? Ik hoef niet altijd te maskeren. Ik mag zijn wie ik ben, met al mijn eigenaardigheden, zelfs als dat soms betekent dat ik even niet pas in het plaatje dat de maatschappij van me verwacht.

Neurodivergent zijn is een reis, en eenzaamheid is daar soms een onderdeel van. Maar het is een reis die ook ruimte laat voor zelfacceptatie, begrip en uiteindelijk verbinding – met anderen en met mezelf.

Een Onzichtbare Last

Hoewel de diagnose geen enorme verrassing was, dwong het me wel om mezelf opnieuw te ontdekken. Het was geen eenvoudige taak om te accepteren dat ik jarenlang dingen had genegeerd of niet had herkend in mezelf. Ik had signalen van overbelasting, uitputting en stress vaak afgedaan als gewoon “de norm”, terwijl het eigenlijk mijn manier was van omgaan met de onzichtbare last die het maskeren met zich meebracht. De aanvankelijke vreugde van de diagnose maakte snel plaats voor gevoelens van verlies, boosheid en verdriet. Ik besefte dat als ik mijn diagnose eerder had gehad, veel dingen waarschijnlijk anders waren gelopen.

Het was moeilijk te accepteren dat ik niet eerder doorhad dat het constant aanpassen van mezelf aan anderen, het ‘pleasen’ van mensen, en het vasthouden aan rollen die niet de mijne waren, zoveel energie kostte. Vaak raakte ik in een staat van paniek door het overweldigende gevoel geen controle te hebben over wie ik eigenlijk was.

De Reis naar Authentiek Zijn

Het proces van het loslaten van deze maskers begon langzaam. Wat was het echt dat ik leuk vond? Wie was ik als ik niet langer afhankelijk was van de goedkeuring van anderen? Ik begon met simpele dingen, zoals muziek. Ik ontdekte dat symphonic metal een belangrijk onderdeel van mijn identiteit was, en iets wat ik niet terug zag bij de mensen om mij heen. Dit leuk vinden was echt van mijzelf. Het luisteren naar de muziek die ik écht graag hoorde, gaf me een glimp van wie ik werkelijk was, voorbij de rollen die ik had aangenomen. Van daaruit begon ik ook mijn eigen mening te vormen over verschillende onderwerpen, waar ik vroeger altijd mensen napraatte om erbij te horen.

De zoektocht naar mijn ware zelf ging echter niet zonder moeilijkheden. Het was lang niet altijd gemakkelijk om de maskers die ik had opgebouwd los te laten. Ik merkte dat ik in relaties, hoewel ik daar meer mezelf kon zijn, vaak dingen overnam van mijn partners: muzieksmaken, hobby’s, zelfs standpunten. Alles om maar te passen, om maar geaccepteerd te worden. Maar nu, na de diagnose, besefte ik dat het tijd was om de reis naar mezelf te maken, om écht uit te zoeken wie ik was zonder de invloed van anderen.

De Moeilijkheden van Zelfontdekking

Het was een zoektocht die me veel moed vergde. Soms leek het alsof ik niet wist waar ik moest beginnen, hoe ik mijn ware zelf moest ontdekken. Ik merkte dat de eerste stap was om simpelweg te beginnen met dingen die ik interessant vond – muziek, films, boeken. Later breidde dat zich uit naar andere aspecten van mijn leven: welke waarden had ik? Wat vond ik écht belangrijk, zonder me te laten beïnvloeden door anderen?

Dit proces heeft me geleerd om meer bij mezelf te blijven en minder te zorgen over wat anderen van mij denken. Maar het heeft ook tijd gekost, en veel vallen en opstaan. Lange tijd vond ik het moeilijk om mijn eigen mening te uiten, vooral als deze afweek van de verwachtingen van anderen. Maar dankzij het contact met lotgenoten, mensen die mij accepteerden zoals ik ben, begon ik meer in mezelf te geloven en mijn angsten los te laten.

De Kracht van Grenzen Stellen

Wat ik ontdekte, is dat het loslaten van mijn maskers niet alleen bevrijdend was, maar ook een enorme boost voor mijn zelfvertrouwen gaf. Het gaf me de kracht om mijn grenzen aan te geven, om voor mezelf op te komen. Zo herinner ik me een situatie tijdens een cursus waarin ik voor het eerst in lange tijd echt bij mezelf bleef, ondanks de weerstand van een andere deelnemer. In het verleden had ik me waarschijnlijk aangepast, mijn grenzen opgegeven om de confrontatie te vermijden. Maar nu was ik in staat om mijn mening te delen, mijn grenzen te bewaken, zonder me te laten meeslepen door de gevoelens van de ander.

Het was een uitdaging, maar het gaf me ook een enorm gevoel van kracht. Het was niet perfect, maar het was een stap in de goede richting. Het erkennen van mijn waarde en het accepteren van mijn eigen grenzen, zonder constant te maskeren, gaf me de ruimte om energie te behouden en mijn emotionele belasting te verminderen.

De Kracht van Echte Verbinding

Deze reis naar mezelf heeft niet alleen mijn zelfbeeld veranderd, maar ook mijn sociale kring. Mijn cirkel is kleiner geworden, maar de mensen die ik nu om me heen heb, zijn van onschatbare waarde. Mijn partner accepteert mij volledig zoals ik ben, inclusief mijn ‘rugzakje’. Mijn beste vriend, zelf op het spectrum, begrijpt me op een dieper niveau. We hebben vaak maar een half woord nodig, en dat voelt zo bevrijdend.

Het feit dat ik nu in staat ben om mezelf te zijn, zonder altijd te maskeren, heeft mijn energie bevorderd en mijn emotionele stabiliteit verbeterd. Ik ben me meer bewust van de mensen die mijn energie kosten en heb geleerd om afstand te nemen van hen. Dat heeft niet altijd geleid tot gemakkelijkere keuzes, maar wel tot meer ruimte voor mezelf en mijn welzijn.

Een Stap naar Zelfliefde

Zelfacceptatie is een dynamisch proces, geen lineaire reis. Het gaat niet alleen om het loslaten van de maskers, maar ook om het leren om mijn eigen grenzen te respecteren, mijn eigen mening te uiten en mijn energie te beschermen. Ik leer steeds meer dat het oké is om niet altijd aan de verwachtingen van anderen te voldoen, en dat het belangrijk is om mijn eigen waarden te omarmen. Het is een reis die ik met geduld en liefde voor mezelf doormaak, met vallen en opstaan, maar altijd met het besef dat ik het waard ben om de authentieke versie van mezelf te zijn.

Jij Bent Jij

Dit alles heeft me geleerd dat het oké is om anders te zijn. Dat het oké is om te veranderen en te groeien. Dat het oké is om je reis naar jezelf te maken, zelfs als die reis niet altijd makkelijk is. Dus, ik nodig je uit om met me mee te gaan op deze reis van zelfontdekking, om je maskers af te leggen en te omarmen wie je werkelijk bent. Jij bent wie je kiest te zijn, en dat is genoeg.

Na de diagnose komt er vaak een moment van stilte, waarin je geconfronteerd wordt met de vraag: “Wie ben ik eigenlijk, nu ik weet wat er speelt?” Jaren van camoufleren en maskeren hebben ervoor gezorgd dat je een rol speelde die niet altijd overeenkwam met je ware zelf. Het loslaten van die rol kan beangstigend zijn, maar het is tevens een kans om opnieuw contact te maken met wie je werkelijk bent.

Het herstellen na zo’n ingrijpende diagnose betekent niet dat je de pijn en de verwarring volledig moet vergeten. Integendeel, het vergt moed om de emoties – het verlies, de boosheid en het verdriet – te erkennen en te verwerken. Deze rouwperiode is een essentieel onderdeel van het proces; het maakt ruimte voor groei en biedt de kans om oude patronen te doorbreken. Het herontdekken van jezelf is dan niet langer gericht op het voldoen aan externe verwachtingen, maar op het omarmen van je eigen unieke kwaliteiten en grenzen.

Op deze reis leer je dat het belangrijk is mild voor jezelf te zijn. Het gaat er niet om altijd perfect te functioneren, maar om de kleine overwinningen te vieren en te erkennen dat elke stap vooruit waardevol is. Het draait om zelfliefde en zelfacceptatie, het vermogen om jezelf te waarderen – ongeacht de tekortkomingen of obstakels die je onderweg tegenkomt. Dit proces stelt je in staat om gezondere relaties op te bouwen en een omgeving te creëren waarin je je veilig en begrepen voelt.

Het herstel na een diagnose is een dynamisch proces. Het is een pad vol vallen en opstaan, waarin je jezelf leert kennen op een manier die vroeger misschien verborgen bleef. Het is het loslaten van de oude, beperkende verwachtingen en het omarmen van een nieuwe, authentieke versie van jezelf. Uiteindelijk is het de reis naar zelfontdekking en het leren geven van de erkenning die je altijd al verdient – van binnenuit.

Onthoud: het is oké om te rouwen, het is oké om kwetsbaar te zijn, en het is oké om langzaam te groeien. Iedere stap, hoe klein ook, brengt je dichter bij de persoon die je werkelijk bent. Geef jezelf de tijd en ruimte om te helen en om te bloeien. Je bent het waard.

Positieve Interacties

Hyperfocus en Creativiteit
Voor velen met ADHD komt er een moment van hyperfocus, waarin je zo intens betrokken raakt bij een onderwerp dat je alle afleiding even vergeet. Wanneer deze hyperfocus gecombineerd wordt met de gedetailleerde, analytische blik die vaak bij autisme hoort, ontstaan er unieke creatieve inzichten. Dit kan leiden tot innovatieve oplossingen en ideeën die anderen misschien niet zien. Heb jij momenten van hyperfocus waarin je iets bijzonders hebt ontdekt? Deze intensiteit kan een echte kracht zijn als je de juiste balans vindt.

Out-of-the-Box Denken
Autisme kan zorgen voor een andere manier van informatie verwerken en problemen benaderen. Veel mensen met autisme denken op een unieke, analytische manier. Tegelijkertijd stimuleert ADHD vaak spontaan en non-lineair denken, wat leidt tot verrassende en vernieuwende inzichten. Deze combinatie maakt dat je buiten de gebaande paden durft te treden. Denk maar aan de momenten waarop je onverwachte ideeën hebt, of een probleem op een geheel andere manier benadert dan de norm.

Intense Passies
Een andere positieve kant is dat mensen met deze combinatie vaak intense interesses ontwikkelen. Terwijl ADHD zorgt voor een sterke energie en enthousiasme, helpt de autistische focus je om die interesse tot in de details te onderzoeken. Dit kan leiden tot een diepgaande expertise op een bepaald gebied. Het vermogen om met passie en toewijding te werken is een waardevolle eigenschap die je kan onderscheiden in zowel je persoonlijke als professionele leven.

Negatieve Interacties

Structurering en Organisatie
Een van de grootste uitdagingen is het vinden van structuur. Autisme vraagt vaak om voorspelbaarheid en routine, terwijl ADHD juist zorgt voor impulsiviteit en moeite met planning. Deze combinatie kan het lastig maken om een vast dagritme te vinden, wat leidt tot stress en een gevoel van constante chaos. Het kan voelen alsof je altijd achter de feiten aanloopt. Hier is het belangrijk om te experimenteren met verschillende planningssystemen en te ontdekken wat voor jou werkt.

Overprikkeling en Uitputting
Mensen met autisme zijn vaak gevoelig voor sensorische prikkels, en ADHD kan de neiging hebben tot impulsief gedrag dat de kans op overprikkeling vergroot. Samen kunnen deze factoren leiden tot een verhoogd risico op burn-out of uitputting. Het is van belang om signalen van overprikkeling tijdig te herkennen en jezelf de ruimte te geven om op te laden, bijvoorbeeld door regelmatige pauzes en rustmomenten in te bouwen.

Sociale Uitdagingen
Autisme kan het lastig maken om sociale signalen en verwachtingen te interpreteren, en ADHD kan daarbovenop leiden tot impulsieve reacties. Deze combinatie kan in sociale interacties leiden tot misverstanden, waardoor relaties soms onder druk komen te staan. Het kan voelen alsof je constant moet balanceren tussen het dragen van een ‘masker’ en jezelf zijn, wat erg vermoeiend kan zijn.

Stress en Zelfregulatie
De tegenstrijdige eisen van autisme en ADHD – de behoefte aan structuur en tegelijkertijd de drang naar stimulatie – kunnen zorgen voor een onregelmatige energiehuishouding. Dit maakt het moeilijk om emoties en gedrag effectief te reguleren, wat extra stress veroorzaakt. Het ontwikkelen van persoonlijke copingstrategieën, zoals mindfulness of aangepaste routines, kan helpen om deze spanning te verminderen.

Samen Leren en Groeien

Het is belangrijk te erkennen dat de combinatie van autisme en ADHD zowel uitdagingen als unieke talenten met zich meebrengt. De positieve aspecten – zoals hyperfocus, out-of-the-box denken en intense passies – kunnen geweldige sterke punten zijn als je ze op de juiste manier inzet. Tegelijkertijd is het essentieel om bewust te zijn van de uitdagingen op het gebied van structuur, overprikkeling, sociale interacties en stressmanagement.

Bij Neurodivers Denken richten we ons op het delen van ervaringen en het bieden van een luisterend oor, zodat mensen in vergelijkbare situaties zich erkend en gesteund voelen. Door samen te praten over wat voor jou werkt, kun je leren hoe je jouw unieke kwaliteiten beter kunt inzetten en tegelijkertijd manieren ontdekken om de negatieve effecten van deze combinatie te minimaliseren.

Wat zijn jouw ervaringen met het samenspel van autisme en ADHD? Heb jij momenten van hyperfocus ervaren die tot verrassende inzichten leidden, of worstel je met het vinden van structuur en balans? Deel je verhaal en laten we samen leren hoe we onze sterke punten kunnen benutten en de uitdagingen kunnen overwinnen.